Mafê van meselokan ji alî xwedî ve hatine paraztin. Ji ber girtin û bê destûr weşandin qedexe ye

Îmamê Koçerî

Hevbeziyek balkêş

Li gor saloxan û liser bextê minafiqan be, li Sûriyê bajarê Helebê, her du salan carekê hevbeziyek (misabaqayek) balkêş pêk tê.

Dîsa li gor wan fitne û fesadên minafiq, di vê hevbeziya vî bajarî de komek rihsipî (jûrî) vê misbaqayê bi rê ve dibin.

Li gor vê hevbeziyê, jûrî makerekê dide her beşdarê vê hevbeziyê. Û piştî du salan ewê vegerin cihê misbaqayê. Li gora şertê hevbeziyê, di navbêna wan du salan de gerek wan kesana bikutana wê makera xwe. Gava dema wan tewa bû, ewê vegeriyana ba jûrî û hingê jûrî dixwest bizane ka kîjan ji wan beşdaran bi kutanê bêhtir dehşik ji makera xwe derxistiye.

Hevbezî wek hercar dest pê kir.

Dibêjin Kurd jî beşdarî vê bevbeziyê bûne, ji Qamişlo û Amûdê bigire heya Dêrikê, Kobanê û Efrînê, zilam û xort hatibûn, dixwestin ku ew jî beşdarî vê hevbeziya balkêş bibin.

Ji aliyê Ereban jî, ji Şamê, Humus, Hama, Laqiyê û gelek deverên din jî xelk beşdar bûne. Koçerê bedewî ji bajarê Helebê, Abdalla Ebu-Hemûdî jî yek ji wan beşdaran bû.

Serokê jûriyê makerek teslîmî her beşdarekî wan kir û got:

-Fermo, vaye ji we re makera we. Vêca ji niha û heya du salan û filan rojê, bila karê we bes kutana makera we be. Nabe hûn tiştek dî bikin, haa! Û kî ji we bêhtir dehşik ji makera xwe derêxist, ew dibe ”derecel Ûla” (ya yekem) û emê xelatek mezin bidin wî.

Abdalla Ebu- Hemûdî jî kera xwe stand û zû, li bayê bezê ji wir winda bû.

Piştî du salan jûrî li wî cihê hevbeziyê amade bûn.

Gelek xelk hatibûn wir wek darîker- ew di mereqa ”Gelo wê îsal kî xelata yekemîn bigire” de bûn.

Berî hemuyan xortê ji Qamsihlo hat.

Ew digel makera xwe û dehşikekê bû.

Jûrîyê navê wî nivîsand.

Xortê Ereb ê ji Hamayê digel çar dehşikan hat wir. Ji wan du dehşik cêwik bûn.

Yê Efrînî digel du dehşikan li bayê bezê xwe gihande  wir.

Erebê ji Humusê, Hamad Abdalla Ebu-Qemûşo jî digel çar dehşik û makera xwe ya avis hat wir.

Jûrî navê wî di ”dereceya Ûla” de ”qeyd” kirin.

Xortê ji Kobanê bi stuwxarî û fihêtokî  xwe gihand wir.

Digel wî ti dehşik nebûn. Makera wî stewr derketibû.

Erebê ji beriya  Şingalê, Ebu -Ingale,  xwe bi zû gihand ba jûrî, serê xwe xwar kir û got:

-Bi dîn û îman min encax karî van pênc dehşikan ji vê makera pîskok derêxim!

Jûrî navê wî di ”dereceya Ûla” de ”qeyd” kir.

Lê Abdallah Ebu-Hemûdîyê me hê ne diyar bû, ne xuya bû.

Jûrî ketin nerehetiyekê ka çima Ebu-Hemûdî ne diyar e.

Ji nişkê ve dîtin ku ji dûr ve bablîsokek bi toz û dûman ber bi wan ve tê.

Piştî demek kurt Ebu-Hemûdî digel 7 dehşikan û kera xwe, xwe gihande wan û bi acizî got:

-Kîjan segbavî ev hîle li min kiriye, nêreker daye min law?

 Lê çi bikim, ji neçare min karî encaq heft dehşikan ji wî qûnekî derêxim!

18.12.2009

Qerrase efendî û çêleka har

Gundiyê Kurd ku ji bajarê Mûşê (bakurê Kurdistanê) ye û jê re dibêjin, ”Qerraseyo”,  ew jî wek gellekan penaberî welatê Hollandayê bûye.
Li Hollandayê navê wî dibe ”Qerraseyo efendî”.

Qerraseyo efendî li vî welatê Ewropî jî dev ji karê xwe yê gundîtiyê bernedaye, ew li wir jî berdewamiya xwedîkirina çêlekan dike, wek ku wî li Mûşê dikir.

Rojekê çêlekek wî jî har û dîn dibe.

Ew digel Madame (xatûn) Lisette, doktora jin ya veterîner, doktora heywanan ya Fransî, di paşiya qemyonekê de çêleka xwe bi gumana ”nexweşiya harbûna çêlekan” bo lêkêlînê dibin Parîsê.

Madame Lisette ji gundiyê me Qerraseyo efendî dipirse:

-Musyo Qerraseyo,  li gor dîtina te gelo çima ev çêlek bi vê nexweşiya har û dînîtiyê dikevin?

Qerraseyo efendî jî:

-Ey madame Lisette ya çavbelek, memik şimamokê! Sedema wê gelek asan e!

Madame Lisette:

-Çawan asan e?!

Qerraseyo efendî jî:

-Mesele em bêjin ”tu ev çêlekî û her roj ez memikên te bimerişînim, biguvêşim heya ku şîr jê derkevin lê ez nekutim te, bi dîn û îman tuyê jî dîn û har bibî!

10.12.2009

Tekoşîna papaxan Hemdîno

Qasim Hewrengîyê Kurd, ku  di dema desthilatdarîya Saddam de li Bexdayë dima, papaxanek xwe bi navê ”Hemdîno” hebû û ew di pencereyê de danîbû.

Lê Hemdîno jî Hemdîno bû haaaa, şoreşgerekî temam, Kurdparêzekî qirase bû. Mêro herroj di pencereyê de bi dengekî bilind digîriya û digot:

-Bijî Kurd û Kurdistan! Bijî Kurd û Kurdistan!

Qasim li ber papaxan Hemdîno sekinî û got:

-Hey malmîrat,  tu dixwazî ku mixaberatên Saddam darekî bêxin min û te û me herduyan darda bikin hê! Ez carek dî van gotinan nebihîzim! Ger bibihîzim ezê her hal pirtikekê ji nav laşê te hilkim! Vêca tu bi keyfa xwe yî!

Papaxan Hemdîno xwe bêdeng kir.

Roj, hefte, meh derbas dibûn, lê papaxan Hemdîno ji ya xwe nedaket û herroj digot:

-Bijî kurd û Kurdistan! Bijî Kurd û Kurdistan!

Qasim Hewreng neçar ma û Hemdîno bir sûka heywanan ku wî bifroşe- xwe jê xilas bike, berî ku belayek mezin bê serê wî.

Li sûkê zilamek, ku wek mişteriyekî dixweya, liqayî Qasim û papaxan Hemdîno hat.

Lê liqayî ecêbek kesanedî hat.

Wî dît ku pirtikek tenê jî bi laşê Hemdîno ve nîne.

Zilam tinazê xwe bi Hemdîno kir û got:

-Ey papaxanê şût û rût, ev çi hal e bi serê te hatiye, heya kîr û gunikên te jî derketine derva baba!?

Papaxan Hemdîno nemerdî nekir, di cih de bersiva zilêm da û got:

-Segbav kurê segbavan, kîrquzdêyo! Ma tu nizanî ku ev hemû ji ber tekoşîna Kurd û Kurdistanê bi serê min hatiye qûndeeeeee!

05.12.2009

Papaxanê Heseno

Ev meselok ji alî dostekî min yê Dêrikî ve ji min re hatiye gotin. Rast û derew li ser bextê wî û hemi Dêrikîyan be..

Dibêjin Heseno papaxanekî xwe heye, ew bi rikeha wî ve xistiye pencereya raserî kolana qelebalix a ku herkes tê re derbas dibe û diçe sûkê.

Elî her roj di ber papaxan re derbas dibe û dice dikana xwe.

Lê her gava ew derbas dibe, papaxan jê re dibêje:

-Merheba Elî!

Gava Elî berê xwe dide papaxan, ew dibêje:

-Ez di quzê ca (dêya) te nim!

Carek, du car, sê car, Elî hew debar dike, diçe ba xwediyê papaxan û jêre behsa sixêfên papaxan dike, û dûv re dibêje:

-Xalê Hesen, welleh ez dizanim ev heywanek e, teyrek e, tiştan fêhm nake, nizane çi dibêje. Lê hema ev sixêfên vî segbav, kîrquzdê û dêqehpê papaxan li zora min diçe wî!

Xwedî jî dibêje ku ewê wî ji ser pencereyê rake, piştî du hefteyan belkî ew ji bîr bike, nema sixêfan bide.

Piştî du hefteyan, Eliyê me dîsa wek hercar di ber pencereya Xalê Hesen re derbas dibe. Dengek nas tê guhë wî:

-Merheba Elî!

Gava Elî berê xwe didiyê,

Papaxan dibêje:

-Tu fêhm dikî ez ci dibêjim ne!?

30.11.2009

Taxim temam bû, Îmamê Koçerî jî ket nav karwanê Lotikxanê!

Merhaba birêz lotıikvanên Lotikxanê. Ev dem û hemî demên we xweş û bi lotikên germik û nermik bin. Yaho cigerlerim, ez jî dixwazim ji îro û pê ve bibim lotikvanê kerwanê Lotikxanê û dest bi nivîsandina lotikan bikim.

Cîgerim Çavîşê Lotikxanê, bi dîn û îman ger tu rê nedî min ez ê xwe ji serê minara ku ez ê di vê nivîsa xwe de bahs bikim, bavêjim xwarê. Îcar tu zanî!!!! Ya tê bibî qatilê min, yan tê min jî bikî yek ji wan LOTİKXANECİyên xwe û tu sax.  Îcar brayê mino, ezê bi xwe dest bi meselokên xwe bikim, tu biweşînî naweşînî ji vî ve û hew!

Law lotikxanecîno, ezê jî bi çîrokên ji deverên cuda yên Kurdistanê xwe têxim nav kerwanê we. 

-Tu kî yî, ins î, cins î?

- Çi çi çi, te go ez kî me?  

- Erê wey, tu kî yî û kurê kê yî? Ji dinyayê yan ji axretê yî qardaşim?

- Yaw ji te re çi ez kî me û ji ku me, çi ketiye te oxlim, wîî! Tu li ber xwe binere, îcar ne mirûsê xwe tirşo mirşo bike, ne jî serê xwe bi min beşîne. Tu jî çîroka xwe binivîse şekerim, hella hellaaa ya siphan ellaa!

Îcar ez kî me, kurê kê me, ji dinyayê yan ji axretê me kuro!

 Werhasil ez ê dest bi lotikên xwe bikim babam, heçê qebûl neke dîsa ji vî ve, ihii!

Dibêjin du pîrekên koçer cara pêşî dakikevin bajêr da ku mast bifrojin. Berî bigihên nav bajêr, çavê yekê jı wan li tiştekî pir bilind ket û bi lez ji jinika ba xwe pirsî:

 - Xwakê ew tiştê bilind çiye qirikê?’

 Jinika din lê vedigere û dibê:

- Ma tu nizanî bê ew çiye? Ew Kîrê erdê ye.

- Kîrê erdê! Haaaaaaa,  ma xwakê keseke ku wî KÎRî dixe xwe heye?“

Jinik lê vedigerîne:

- Tew xwakê,  gava xwaka te li ser xwe bû dixiste xwe û ne digo irk!

                                            ********

Rojek ji rojan Mamê Heso diçe ser terzî da ku ji xwe re şalekî bide dirûtin. Piştî vexwarina çay û qehwê, hoste dibê:

 - De rabe mamo, ezê fesla şalê te bigrim.

 Mamê me yê dilovan gotinê nake dudu û li ber hoste tîk disekine.  Hoste dirêjayî û noqa mamê me dipîve û dor tê navranê. Hostê ji mamê me dipirse:

- Mamo, gava penîsê te di nav navranê de radibe berê serê wî bi kîjan alî de ye?

 - Te go çi? Penîs çiye lawo?

- Mamo, navê kîrê navnetewî penîs e.

- De bi wirde here lawo, kulê dilê mamê xwe raneke û li gor serê xwe bifesilîne.

- Ne nabe mamo, divê ez zanibim bê ka bi rastê yan bi çepê ve radibe da ku ez ji te re şalekî bi dilê te çêkim.

Mamo keserekê dikşîne:

- Ax Ax lawo, min go kulê dilê min raneke û dev ji Kîrê min ber de. Kurê min ê delal, willah û bîllah, bi sê telaqên jina min a ku ev demek başe ez neçûme balê, ger wî carek din serî rakir çi li çepê çi li rastê, ezê wî di nav çaqê xwe de nehêlim. Ezê wî deynim ser serê xwe û tu sax......

20.11.2009  

Îmamê Koçerî