Rêwîtiyek dûr û dirêj û bi talûke

Li paş Çiyayê Şin, deşteke mezin hebû. Di nav wê deştê de çemek diherikî. Ji ber ku ava wî çemî pirr zelal bû, jê re digotin Çemê Zelal. Dora Çemê Zelal tev de giya û kulîlk bûn. Darê bilind li dû hevdû rêz dibûn. Li qeraxa Çemê Zelal, di nav daristanê de gundekî şên hebû. Însanên wî gundî her roj derdiketin seyranê. Ji ber ku şêniyê gund pirr diçûn seyranê, ji dora Çemê Zelal re digotin Welatê Seyranê.

Lê di şeveke tarî de zinarekî ecêb û mezin ji jor de hat û ber Çemê Zelal girt.

Gundiyan kirin nekirin zinar ji ciyê xwe neleqiya..

Kosî, kîroşk, hirç û xezalan alîkariya gundiyan kirin lê zinar ji ciyê xwe neleqiya.

Gelo wê çawa wî zinarê ecêb û mezin ji ber çemê zelal rakin?

Ji bo vê pêwist e Dilgeşê piçûk î wêrek, berê xwe bide çiyan… Rêwîtiyek dûr û dirêj û bitalûke dest pê dike. Felata wî û xelkê wî ê di encama vê rêwîtiyê de diyar bibe…

Ji Mûrad Dildar, di tama çîrokên sedan salan ê bavûkalan de, çîrokeke fantastîk…

MÛRAD DILDAR

Di sala 1986ê de li Diyarbekrê, li gundê Elîparê  hatiye dinyayê. Dibistana pêşîn û lîseyê li Diyarbekrê xelas kiriye.  Niha Xwendekarê Zanîngehê ye û di beşa felsefeyê de dixwîne. Bêyî çîrokên zarokan çarînan jî dinîvîse. Qesra Spî berhema wî ya pêşîn e.

Qesra Spî

Mûrad Dildar

Wêne: Yusuf Avşar

ISBN: 978-9944-387-81-6

24x20, 32 rûpel, kaxeta art 170 g. Rengîn, 12 TL

-------------------

Qesra spî!

Eman ha! Şaş fahm nekin, Ez qala qesra Emerîkayê nakim.
Ev qesr ji bo zarokên kurd avabûye...
Xortekî kurd ji bo zarokên kurd, bi zimanê kurdî, bi zimanê zikmakî, bi wî zamanê me yê wek şîrê dîya me çend çîrok nivîsîne.

Camêro çîrokên xwe jî berhev kirine û bi serbilindî, bixwebawer bi rêya weşanxaneya Awesta çapkirîye.
Gelî dê û bavên kurdhez, kurdîhez û zarokhez, ji îro û pêve ji kerema xwe, zarokên xwe bi çîrokên xwe, bi zimanê xwe têxin xew...

Ji kerema xwe,

Xatir bidin keda vî camêrî, xatir bidin vî zimanî û vê pirtûkê ji zarokên xwe re bikin dîyarî...
Bikin dîyarî, da ku bi xêra vê pirtûkê zarokên we hez bikin ji zimanê xwe, hez bikin ji dê û bavên xwe.
Û nebin feqîrên zimanê xwe, nebîn xizanên çand û civaka xwe...
Mûradê delal, dest û tîlîyên te sax be!

Mûradê hêja, ji dêleva hemû zarokên kurd, ez dibêjim spas û gelek spas û heta bila dilê başûrîyan nemîne, zor spas...
Bi rastî jî tu lawê bavê xwe yî û tu di rêya bavê xwe de dimeşî...

Rêya te vekirîye...
Û pêşiya te ronî ye...

Kesên ku vê nivîsarê bixwîne û pirtûkeke vî camêrî nekire, ez wî şermezar û qûna wî jî bi se-çar ciya dax dikim... (Xanimno min tenê “wî” bi kar anî bila tişt nêbe ber dilê we!..:)))))

Farûqê Devliken

18.12.2009- Stenbol