Li Tirkîyê berî hilbijartinê YSK biryar da ku hin ?exsîyet nikarin bibin berendam, herti?t tevlihev kirin û kirin ?orbe. Civat hate veki?andin. Gund û bajar û herder bû qada ?er. Ciwanan bi kevir û agir êrî? bir ser cîhên kirîn û firotinê.. Ew ?ewitandina turimbêl, otobos û cîhên kirin û firotinê ji  mîrovan re çalakîyek zindî û ferasetek teze ye.. YSK gavek ?ûn ve avêt. Her ti?t bû wek berê. Lê xwîn hate rijandin. Mirov hatin ku?tin, hin kes brîndar bûn. Hin kes neçar man. Bi xwe wê wek xwe jî bimîne. Qanûn qanûnên berê ne. Û Kurd jî bi ...

 Riwayet dibe ku ji rojan rojekê du ker bêhemdî rastî hev tên û dibin hevalê hevdu. Navê wan yek Bozo ye yê din ji Mîrê Re? e. Mîrê Re? ji Bozo re pesnê rojên xwe yên xwe? dike u ji wî di pirsî: -Lawo Bozo, navbeyna te û xwedîyê te çava bû? Bozo bi kela gîrî serpêhatîyên xwe, jan û tûjîyên jîyana xwe dibêje: -Mîrê Re?.. Te derd û kulên dilê min vekola. Xwedîyê min zalimek pragmatîst bû (yên ku berjewendîyên xwe di ser her ti?tî re digirin). Ne alav dida min, ne ce, ne ...

Di dînê de tevlihevîyek qirase çê dibe, gelek netew serûbino dibin. Kurd ji wan bûyeran ne bêpar in.. Disa jî hin mirov li beramberî wan bûyerên ku pêk tên bê hîs in. Di?uxulin-dixwin-dikin û radizin. Xalê me Cindo jî ji sedema bêhisîya mîrovan lom û gazindên xwe dikir. -Ez çûbûm qehvê. Min dixwest qehweyek vexwim û li hal û pergala nas û dostan bipirsim. Lê li wê derê du zilam rûni?tî bûn. Ji qehwecî votka û redbûl xwestin. Îskanên xwe dagirtin. Li hev xistin û gotin no?. Min ji wan gelek  gotinên giranbuha hêvî dikir. Pi?tre ...

Tê gotin; „Jinberdan wek dema berê ne hêsan e“. Ewê ku zevîcîye nikare telaq bavê. Gav bi ?ûnve nayê avêtîn. Pîrek ji mîrov e û mafê wê ji heye. Êdî çavên meymûnê vebûne. Wekhevî heye. Ma mêr jî paqi?îyê nakin? Xwarinê çênakin? Cilan na?on. Ev wekhevî ye! Ji rojan rojek jin û mêrek nakin serê hevdu,?er dikin. Mêr têra xwe li jinikê dixe û jin bi hawar xwe dawêje qereqolekê. Ji wir jî di?înin dadgehê da ku hevdu berdin.. Jin bi kelagîrî gilî û gazindên xwe dike û ji dadger re dibêje: -Divê ez û wî hevdu berdin û ew bela xwe nede ...

Huso tim tim gazind dikir... -Pezê wan winda dibe dibêjin 'Huso here li wî pezî bigere“, êzingên wan xilas dibin dibêjin „Huso here êzingan“, dilê wan fêkî dixwaze dibêjin '“Huso ji me re sêvan bîne“, zikê wan dê?e dibêjin „Huso  bi lez bangî hem?îreyan bike“. Weeey min di ?mana we xistino! Hûn bûn xwazgînîyê xu?ka min û we qelen da,  me jî bûka we da we. Ma bi wî qelenî we ez ji sitendim...!? Pi?tî vê  gazindkirinê, li ser  hinek dek u dolaban ramanan dike. ?eva havînê ye, hênîk e, nivîna xwe li ser banê ...

 Li Tirkîye yê rêvebirina sîyasetê û daxwazên netewî di destê „ZirKurd“ an de ye û dixwazin bi dek û dolaban xelkê bixapînîn, dozê pûç bikin. Ew çalakîyên wan tev lîstok in û tu daxwazên wan yên netewî nîne û ti?tên ku tînîn ziman jî ne ji parlemenê û ne jî ji bacê derbas nabe. Vê dûri?ma sîyasî herwek bûyera Jina Osmanî û Ke?a anî bîra min. Ev bûyer jî be, disa ez bawer nakim ku ew Kurdên han bi wê sîyasetê bikaribin daxwazên xelkê Kurd ji gumrika Tirkan derbas bikin...´ Jinek Osmanî, jinek çê ...

Dîk hene, lê dîk hene! Dîk hene gijgij in.. Dîk hene ji bo fisikandinê ne. Dîk hene bêwext bang dikin û serî  tê jêkirin.. Civata mîrov jî wisan lê hatîye. Berê siyaset û partîyên me ji bo destkevtîyên netewî rêya parlamenê nepejirandin û „?er bi çektarî nebe welat rizgar nabe,  Kurdîstanek yekgirtî-sosyalîst-serbixwe û azad çênabe“  digotin. Ji xeynî wan ti?tan hîç tu rê û rêbaz ne mimkun bû. Mêr hene dibêjin li ser soza xwe rawestin. Mêr hene di nav parlamena dijmin de (!?) bê wext û di ?ertên ne rast de wek dîkan digijgijîn. Lome nebe, tê gotin ji ...

 Dema ku zarokek ji dayik dibe, em bêjin zikê xwe diê?e û dike qîre qîr.  Jê re dibêjin ruhê berxwedanê bi wî re heye. Dema ku zarok bi dikeve xewa kûr, dibêjin ew xizan e, ruhê mîran bi ser wî de hatîye. Ruhê tir?ikçîyan, ruhê  xulamtîyê û hwd. Ruhê me dikin teneke... Em mezin bûn û em ketin nav sîyaseta civakî û netewî. Ez serê we neê?înîm, me li gorî livandin û tevgera mîrov gelek nav li hevdu kir. -Ruhê teslîmîyetê -Ruhê xulamtî û ezbenîtîyê -Ruhê bê ruhan -Ruhê keran -Ruhê tir?ikçîyan -Ruhê serhildanê......   Suwarîyan ruhê serhildanê ji xwe re kirîbûn ...

 Ji rojan rojek zivistanê, Xalê Cindo dihere deverek dûr û li wir dibe mêvan. Pi?tî dest?û?tin û nanxwarinê, Xalê Cindo li ber pixîringê (tifik) pal dide û ji titûna Mû?ê ji xwe re cixarek qerase dipêçe, vêdixe û dikeve nav xewn û xeyalên kûr. Di wê encamê de bûka malê ji ni?ka ve diyar dibe û ji wî tika dike: - Xalê min ê giranbuha! Camêrê min le?ker e û xew nakeve çavên min. Ji kerema xwe dikarî ji min re hinek ti?tikan bêjî? Xalê Cindo ji nav xewn û xeyalan veciniqî. Kir xime xum ...

Bila misilmanên xas dilê xwe ji min negirin. Ez di serî de di îmana Osman’/ îyan kim û pi?tre nivisa xwe lêkim. Disa dîrok xwe dubare dike. Dema Osman’î /yan hat. Pi?ti dadîya (!) Hz.Osman û zayîna Osmanîyan tofan çê bûbû. Lê tofana herî mezin wê van rojan çêbibe. Osman. Osmanê me yê Ruhayî. Ewê sîyasetmedar û tacîr lo. Birayê serokê ser erd û bin erd ha. Rîwayet dibe ku van rojên çûyî di gel mesûlê (müste?ar) M?T ê Tirkan hevdîtinek û têkilîyek xwe? çêkiriye. Û hin tofanên din.. Li ser bextê xelkê be. Tê gotin ku wê Osmanê ...