Erdoxanê te li vir çi dike oxlim!

Dibêjin carekê Bahlûl du bîstanên zebeşan çandin, yek ji xwe re û yek jî ji Xwedê re. Xwedê jî, bîstanê xwe her zebeşek kir wek zebeşên Amedê, ewqas mezin, ciwan û bedew û yê Bahlûl jî zebeşên wî kirin wek şimamokan, kurmî û alqoskî.

Dema feqîrê Bahlûl diçû nav bîstên û li zebeşên xwe  û yên Xwedê dimeyzand, hema agir bi kezeba wî diket û ji xwe re digot: Hey malnexerabo ma min qencî bi te kir, te jî xerabî bi min kir? Em zanin ku te got tûj, tuj e, lê ma bi vê ecêbê law!

Bahlûl rabû bi şevê çû diziya bîstanê Xwedê, Xwedê jî milyaketên xwe şandin, bi zixur û tepiskan bi dû Bahlûl ketin. Kir û nekir xelasya xwe ji destên wan nedît, fikirî û ji xwe re got: A baş ew e ez biçim xwe bavêjim mala wî (mizgeftê), ma qene wê bê mala xwe ji bo zebeş bi ser min de xera bike wîî! Reviya û ket mizgeftê, lê milyaketan dev jê bernedan û çûn li jora mizgeftê di hindurê bixêrîkê re zixur avêtinê.

Wî jî berê xwe dabû qula bixêrîkê û bang li Xwedê dikir: De mala xwe xera bike loo, ji bo zebeşekî mala xwe xera bike loo.

Di vî halî de ma heta berbanga sibehê. Dema melayê gund hat mizgeftê ji bo nimêja sibehê, dît hema hawar hawara Bahlûl e û dibêje: De mala xwe xera bike loo!

Mela: Kuro ev tu ji kê re dibêjî ?

Bahlûl: Ez ji Xwedê re dibêjim

Mela: hey kafir! Tu fedî nakî? Tu ji Xwedê natirsî? Ev tu çima wilo dibêjî?

Bahlûl: Çima ma qey tu li ser Xwedê dixeyidî mela?

Mela: pekk! Erê welleh ez dixeyidim û sed carî jî dixeyidim!

Hema Bahlûl li melê nerî û gotê: Ez bi wê şaşika te kim mela, heger niha Xwedê kesm û fesalek xweşik daba te û tu li ser wî bixeyidiya heqê te hebû yabo, êne tu li bejn û bala xwe nanerî bê tu çiqas bi keys û fesal î?

Mesela min ne Bahlûl e, ne zebeşên Amedê ne û ne jî xiyarên Qendîlê ne. Lê doh min gotarek kakacan Muhsin xwedêgiravî Camêr xwend ku tê de sipasiyek taybetî bi navê xwe û bi navên Kurdistaniyan ji Erdoxan Beg re şandibû. Ne tenê sipasî jî, lê belê gelekî pesnê wî dabû, hema hema ew kiribû şêr û kevoka aşîtiyê loo!

Çima ku tirro xwe li ser Xezayê aciz kiribû û lotikek Îstembolî li wan pepûkên yahûdiyan xistibû!

Ê law ez jî wek Bahlûl vê dibêjim: Kakacan, eger bejn û bal û riwekî xweşik li ser te bûya û te pesnê Erdoxan bidaya, welleh heqê te hebû babam! Lê oxlim li xwe binere û dûvre jî li Erdoxankê xwe binêre bê ka li wan çiyan îş û karê wî çiye, îca jahra pênûsa xwe li kaxezê de! Ma li Xeza mirov hene û li wan çiyan pîr-ebok hene hêê?

Bi qesema navê xwedê, em carek din van gotinan ji te bibihîzin, emê te bidin ber lotikan ta ku te bê dîn û îman bihêlin!

Kurdistan

Gurrîk li gundekî hebû tukesî navê wî netanî ser zimên, qala wî ne bi qencî, ne bi xerabî nedihat kirin. Gurrî fikirî û ji xwe re got: Bi xwedê wilo nabe, heger min nehişt ku xelkê vî gundî hemi navê min wek benîşt nexin devên xwe û neynin ser zimanên xwe, bera ez ne Gurrî bim.

Hûn zanin gurryê heram çi kir?

Çû di cirnê gund de rît û nav û dengê xwe li heft gundan belav kir. Yê rabû go gurrî û yê rûnişt go gurrî…!

îca mesela me jî li ser Bavê Nazê ye.

Law ez bi serê Nazê kim, eger ev mesele nebûya xelkê Bavê Nazê ji bîr kiribû, feqîro rabû hinekî navê xwe di nav xelkê de nûkir wîî! Ma rebeno kufir bû? Ma ne bi xêrka hevpeyvîna wî bûya, wê çilo ev fertene û tofan  di nav nivîskarên me de rû bida hêê? Mêrik dînamîkî ye ha! Xwest şerekî devkî di nav nivîskaran xe û pênûsên wan bilivîne, ma şer, illeh divê bi kêr, xincer û klanşînkofan be heyran!

Kurdistan

Ev nemerdana, nizanin ne texlîta mafya bikin, ne texlîta dîktatoran bikin, demoqrasî û çavsorî tevlihev kirine, ji şorba ca (diya) Sîno xerabtir lêkirine. Dizî û qûnekî di nav hevde badane û wek girêkên werîsê pîrka Eyşê lêkirine, dolar û yoro kirine defter û blok.

Ê ma oxlim hûn li mektebê ne! Dûn dîwaran lêdikin! Yan hûn serweriyê dikin? Ellawekîl ev ne li hikûmetan diçin, ne li qûnekan diçin, ne li mafya diçin, ne li eşîran diçin, ne li dizan diçin, ne li partiyan diçin û ne jî li mirovan diçin, wîî!

Zerdeşt, xortê xwendevan û rojnamevan, çima ku rebeno çend gotar di derheqê vê hikûmeta xwedêgiravî demoqrat de nivîsandibûn, serê sibehê li Hewlêrê, ji ber deriyê zanîngehê bi histûyê wî girtin, ew revandin û birin li nav terorîstên Mûsilê ew kuştin ji bo ku wan rebenan sûcdar bikin. Law bi rastî ev wek ewên ku dixin xelkê û xelk xirrên wan jî nabînin wî!

Berî çend rojan jî li Silêmanyê kurikekî 17 salî ji dibistanê di nîvê rojê de hat revandin, daxwaza 500.000 dolarî li bavê wî kirin ji bo wî bi saxî berdin. Îcar rebeno ew pere peyda kirin, lê berî bighîne wan, di navbera wan û polîsên Kerkûkê de şer derket, hin ji van hatin kuştin, hin ji wan hatin kuştin û adinî rojê kurikê reben kirin sedqa serê kakacanan, ew kuştin û avêtin kolanên Silêmaniyê.

 Îca birako, ez bi çaroxa qûnekan kim, ev nîna ye û tirnîna hîn maye!

Xwedê me ji devê tivinga zaliman bistirîne!

Xwedê me ji xirrê qûnekan biparêze!

Xwedê me ji newêrekan dûr bixe!

Xwedê me ji dolar, defter û blokan bê par bihêle!

Xwedê navê me nexe herdu defterên reş (deftera li Silêmanyê û Hewlêrê) rebbî!

Xwedê me bi destê nemerdan nede kuştin!

Amîîîîîîn…..!

Kurdistan

Niha min xeberek di Pukmedia de xwend, dibêjin vê sibehê teqînek di fabriqa hesin ya Hewlêrê de çêbûye, 5 kes mirine û 15 kes jî birîndar bûne. Sedema teqînê jî, li gor xeberê ew e, dema cihêkirina hesinên ku ji başûrê Îraqê tînin fabrîqê, bombek di nav de teqiyaye û ev ecêb bi serê kakacanan de aniye.

Welleh, billeh, tilleh we Kurdistan kiriye “Chernobyl” kaka! Hesinê wan tank, top û çekên ku hemî jahr û ûranyom e.  Ji başûrê Iraqê tînin û li Kurdistanê dikin hesinê xaniyan û difroşin xelkê. Tenê xwedê dizane bê çiqas tîştên ûranyomî di nav mal û xaniyên xelkê de heye! Ji ber vê jî tu dinêrî bê çiqas nexweşîya penceşêrê li Kurdistanê belav bûye û tirrên xelkê kirine fis û malik li wan viritandiye!

Di 2004 an de, piştî rûxandina rejîma wî kûçikbavê Seddam, hey min di tirbê de mîzto, ewqas hesinê tank û topan dihat Kurdistanê, îca yê ku li vir dima û yê ku bi dizî diçû Îranê. Hin xêrxwazan, wê demê têstek li ser wan hesinan çêkirin da bibînin ka çiqas ûranyom di nav wan de heye.

Têst li navçeya pîşesaziya Silêmanîyê û li ser sînorê Îranê hatibû çêkirin. Yên ku têst çêkiribûn dibêjin: Dema me cîhazê dîtina ûranyom nêzîkî wî hesinî dikir, derzîya cîhazê me ta dawî lêdixist. Me raportek amade kir û da berpirsan, lê ji me re gotin ku êdî nabe em behsa vê problemê bikin ji ber wê Emerîka ji me aciz bibe û raporta me ket bin maseyan, fetisî!

De îca werin û xwelîya heft gund û bajaran bi ser serên xwe de nebarînin! Welle we Kurdistan kir Chernobyl û we ji bo çend qirûşan qûş li xelkê qetand!

Kurdistan

Dibêjin zarokek hatiye birîndar kirin.

Kuro ma ev malmîratana, çiqas kêfa wan ji dengê çekan re tê looo! Yaw ez bi serê  bavê Teyar kim, gendelî ne tenê ketiye bêrîkan, lê belê di nav mejîyan de cih girtiye, ew zingarokî kirine û heta ku ev mejî paqij nebe, em qet nabin mirov û li pêş nakevin wîî…..

Bavê dostekî min hebû, gelek caran min ew didît û pê re rûdiniştim, gotinên wî, henekên wî, dan û standina wî pir xweş bû. Ew bi temen bû, berî çend salan ew çû malavayî kir, sed rahmet li gora wî be. Îca wî mamê gotin xweş û şêrîn gelek caran jî deng û basa xortanya xwe dikir.

 Carekê ji caran digot: “Dema ez cihêl bûm, min dikanek li bajêr naskiribû, her car ku diçûm tişt jê dikirîn, min fenek baş lê dikir. Perên wî di qutiyekê, li ser masê bûn. Îca dema min kîskê perên xwe derdixist ku heqê wî bidimê, min devê kîskê xwe bi ser qutiya wî de xwar dikir û çend qurûşek xwe dirjand nav perên wî. Û gava min ew qurûş ji nav wan derdixist, bi qasî deh car ji wan zêdetir bi yên xwe re radihiştê”.

 Mamo wilo digot, pê re dikeniya û pesnê xwe û zîrektiya xwe dida, lê rahmet lê, yek care jî nedigot min jê didizîn, tenê weku jîrî, pehlewanî û zîrekî nîşan dida. Dibe wî mirovî ji feqîrî ew tişt dikir yan jî ji xwe re wek pehlewaniyekê didît.

Îro li Başûrê Kurdistanê bi sedan wek bavê wî dostê min çêbûne. Îca xwezî dizîya bi qurûşan, kuro qurûş kirine dolar û ewro laaw…! Dev ji lotik û motikan berdin, welleh tiştên wa dibin ku nakevin serê wan hirçên li çiyayên Kurdistanê wî! Dizîyên wana bûne çîrok û ketine devê hejaran! Ê ma çima na yabo, ketine nav koma dolaran, erê billeh! Îca de werin, em çend ji van dizîyên bêîman li jêr ji bo we bikin ristik û mistik û yê bawer kir kir û yê bawer nekir jî, ji vî ve, ihi! Hema nebe, hinekî dilê xwe rehet dikim û yê nebihîstiye, bera bibihîse!

Di parlementoya Kurdistanê de, dema xwestin budçeya herêma Kurdistanê şirove bikin û bipejirînin, tenê biryar dan ku her parlementerek sê çirkan baxêve. Digotin: “Eger zêde baxêvin dem têrê nake”.

 Ê law oxlim, her yek ji we miaşê wî zêdeyî 10 melyon dînar e (dorî 8000  dolar), ji bilî vî alî û wî alî! Wê bi wan sê deqan çi bêjin û çi nebêjin? Îca bavo ez serê we neêşînim ew sê deqe bûn wek mesela 17 santîmên Girava Imraliyê, dê bi weledê xwe de rît!

Di nav Parlemanê de bû tofan û qêr û hawar! Gorankaran ev yek qebûl nekirin û destên xwe li masan xistin û piştre jî ji parlemanê çûne derve. Cîgirê serokê parlemanê ku ser bi Y.N.K ye, rabû pêşniyarek kir û wiha axivî: “Kaka ciyan, ez pêşniyar dikim ku berî rehetiya nîvro em biryarekê li ser budceyê bidin û hîn ku yên Goran li derve ne, firset e canekem”.Gotina firset e tê wateya gelek tişt û miştan. Xuyaye dixwestin gendeliya xwe zû zû veşêrin.

Îca ev gotin niha ketiye devê biçûk û mezinan, ango yê diçe bacanê sor bikire dibêje: “Niha firset e!”. Yê nan dikire dibêje: “Niha firset e!”. Yê pîvazan dikire dibêje: “Niha firset e!”

 Îca tiştên di nav wê budceyê de hatine çine gelo?

Hinek ji yên eşkere bûne: 

- Projeyek dirustkirina hin xaniyan ji bo awarekan, ji budceya par dawî bûne û xelk ketine wan xaniyan jî, careke din şandine nav budceya îsal. De ji hev derxin!

- Projenin hene ku kevirên wan ji par ve hatine danîn, pere lê hatine xerçkirin, lê ew proje tenê li ser kaxetan mane. Îca dixwazin kevirên wan projeyan rakin bibin cihekî din û budceyekê nû ji wan re hazir bikin. Wek nimûne: Xwendegehek ji bo gundekî, perên wê hatine xwarin û xwendegeh nehatiye dirustkirin. Xelkê gund jî bê çare mane û reviyane bajêr. Ê ji ber wilo pîvaz û tivrên wan ji Sûrî, Îran û Tirkî tên wey!

- Xwendegehek taybetî biyanî ku bi hîç şêweyek peywendiya hikûmetê pê re nîne (xwendegeha Şiweyfat) ku dixwazin li Dihokê dirust bikin, sî (30.000.000) melyon dolar jê re di nav budceyê de danîne. Beramberî wê jî, ji bo dirustkirina sê zanîngehên nû (dido li Germiyan û yek li Helebçe) tenê sî (30.000.000) melyon dolar jê re danîne. Ê kirine tirşik heyran! Ji bilî hin projeyên dinî ku tenê navên wan li ser kaxez û maxeza in, ji ber wilo jî yek ji Gorankaran di nav parlemanê de diqêriya û digot: Projên wehmîîîî! 

- Ya ji hemûyan qebhettir ew e ku mirov dizîyê ji mala xwe bike. Şev namîne ku zêdetir ji 500 sitêrên (tîr) dagirtî ji petrola reş derbasî Îranê nebin. Ji erda xwe petrolê derdixin û bi dizî dibin bi nîvê nirx difroşin îranê. Ê yaw vana ser erd û bin-erd talan kirin, xelkên reben û hejar jî di vê zivistana sar û seqem de, bi zor û heft bela çend debeyek gaz bi dest wan dikeve ji bo ku xwe û zarokên xwe li ber germ bikin. Ê heyran kêr gihaye hestî, ma wê çilo xelk êdî li dijî vê gendelî û vê bêberpirsiyarê ranebin?

Mesele dûdirêj e û dawî lê nayê, lê ez dixwazim yek pirsyarê ji van kakacanan bikim:

Hûn bi şeref û namûsa xwe kin! Hûn bi rûmeta wê xwîna ku bostek erd nema û li ser nerijiya, hûn bi gorên şehîdên Helebçe, Enfal û Barzaniyan kin, hûnê çi bikin ji van peran? Hûnê di ku xin û li ku veşêrin? Ê de bese wîî!

Bazê Qendîlê

Kurdistan, 4.3.2010

- Gaz e, dibin ji xelkê Helebçe re

- Benzîn e, wê belaş bidin xelkê ji bo ku dengên wan misoger bikin

- Mazot e, wê belaş bidin cotyaran ji bo giringiyê bidin çandiniyê û êdî bacan û pîvazan ji derve hew bînin

-  Petrola reş e, dibin Îranê bi nîvê nirx difroşin

- Petrola reş e, ji Çeq-Çeq tînin da ku wê ji hev derxînin û du qat bifroşin hevwelatiyên Kurdistanê

- Bi roj 100 stêr in, ji bo xelk nebêjin hukûmet diz e

- Bi roj 200 stêr in, ji ber xelk xistine bêrîka firingan

- Bi şev 200 stêr in, ji ber xelk wan nabînin

- Bi şev 300 stêr in, ji ber ew xelkê nabînin

De tê derxînin û bersiva xwe bişînin ji serokatiya hukûmeta Kurdistanê re. Îcar yan wê we xelat bike û yan jî wê navê we di pelik û melikên reş xe, ji bo hûn êdî Kurdistanê  di xewnên şevan de jî nebînin. Îcar hûn û bextê xwe!  

Kurdistan, 19.02.2010

Li binxetê gelek qerf, henek û pêkenok hene. Pir caran jî miletê me li wir pêkenokan li ser hev dibêjin. Îca li wir Xerbî û Aşitî hene, yani yên rojhilatê bajarê Qamişlê ji wan re dibêjin Aşitî û yên rojavayê bajêr jî navê Xerbiyan li wan kirine. Di nav Aşitiyan de jî beşek koçer hene. Erê lo, wek mesela Smaîlê din û Newafê Amûdê ku bajarê Amûdê li xwe parve kiribûn. Newafo ji Smaîl re gotibû: Hema aliyê rojhilatê çem ji te re û aliyê rojava ji ji min re. 

Dibêjin carekê koçeran li gundeki nêzîkî Dêrika Hemko gurek girtibûn, ben xistibûn histûyê wi û ew anîbûn nava gund. Koçerên me li hev civiyabûn, çi bikin, çi nekin ji wi guri û bang li şêwirmendên xwe kiribûn!

Pişti guftûgoyek dûdirêj, li ber wê roka havinê ku, kef û xwêdan bi dev û eniyên wan ketibû, hemi bi hevre gihiştibûn vê biryarê: Emê gur têxin çalê û sê roj û sê şevan wî birçî bihêlin, piştre emê berxekî jê re bavêjin. Eger gurê me bi aqil bûbe, dev navêje berxikê, lê ku ew xwar yanî hîn gurê berê ye.

Koçerên me yên delalî biryara xwe ya dîrokî bi cîh anîn û dema berxik jê re avêtin, îca guro te çi dît…! Gurê birçî û berx bikeve nav lepên wi, gelo wê çi jê bike? Hema ew parçe parçe kir û kete ser dilê wî. Gur ji çalê derxistin û cardî şêwirmend li hev kom bûn ji bo sizadanê.

Gotin: Galonek benzîn bi ser dakin û agirekî berdinê. Dema agir bi gur ket, gurê dev bi xwîn ji waca nava xwe, xwe ji nav destên wan filitand û bi çolê ket.

 Ê, zad û dexl jî bejnekê dirêj in û li ber çinînê ne! Gurê agirpêketî li vî alî xwe li nav zada xist û li wî ali xwe li nav xist, hawîrdora gund bû agir û cehneme û pêtên agir di ezmana re derketin! Zad şewitîn û destên gundiyan man li ber rûyên wan!

Werhasil, îca niha di nav koçeran de mahkema gur bi nav û deng e.

Îca heyran, heger gur bi aqil bibe, wê ev bêbavên Tirkan jî rojekê bi aqil bibin û bên ser riya rast! Lê ez bi serê xaltika Fatê kim, eger deve (hêştir) di qula derziyê re jî derbas bibin, ev teres kurên teresan nayên ser riya rast û insanan û nabin mirov. Qet bawer nekin ku rojek bê em û Tirk yan em û Ereb yan ji Fars bikaribin bi hevre bijin. Ê welle ne çavên me li hev diçin, ne zimanên me li hev diçin, ne cilên me li hev diçin û ne jî nizanim çî me li hev diçin heyran!

 Îca ev çiye her roj qêr û hawara me ye: Birati, demoqrasi û nizanim çi quzê kerê!

Hey min di wilo birati û demoqrasi kiro erê welleh û hew!

06.01.2010- Kurdistan