Werhasil, mesela me li ser nîjadperestê Tirk Ahmet Ulu, BDP û referandûmê bû.

Ahmet Ulu, yek ji serokên faşîst û nîjadperestên Tirka ye. Mêrik di 12 Îlona 1980î de ket ber xezeba darbeya Kenan Ewren û 12 salan di zindanê de raza, têra xwe êşkence xwar, dar û şûşe xistin qûna wî.  Lê Ahmet Ulu, bi wê nîjadperestîya xwe destekê dide guhertina makzagona Kenan Ewren û dibêje:”Emê destekê bidin referandûmê û ji guhertina makzagona Kenan Ewren re bêjin erê. Me pir ji destê vê qûneka makzagonê kişand. Ji ber vê makzagona faşîst (ku ew bi xwe jî faşîst e ha, bifikirin)  me pir êşkence dît, pir lêdan xwar û xortanîya me di zindanan de heba bû” û dide bin dûvê Kenan Ewren û makzagona wî ya 1982an.

Lê ya xweştir çi ye hûn zanin?

Ahmet Ulu dibêje:” Mixabin MHP û CHP ji bo ji guhertina makzagonê re bêjin na, di refê BDP de cîh digrin. Îro ev hersê partî di enîyekê de lotikan davêjin. Lê em bi xwe emê guh nedin van hersê partîyên dewletparêz û emê ji dil û can destekê bidin guhertina makzagona Kenan Ewrenê Arnawût” filan û fîstan.

Îcar hesab û kîtap li cem we gelî xwendevanan.

Heger faşîst û nîjadperestên wek Ahmet Ulu jî rabin henekê xwe bi helwest û siyasetaBDP bikin û BDP di refê CHP û MHP de bibînin, îcar hûn bifikirin bê BDP çi pelûl bi serê xwe de rijandiye û hûn ji min re sax…

Axir..

Di hevpeyvînê de Osmanê me tiştên xweş dibêje û lotikên aqilane virde wêde davêje. Meselen dibêje: “Ew Mustefa Karasû heye ya, aha bi şeş telaqan ew endamê Ergenekonê û dewleta kûr e” û daye bin dûvê Mustafa Karasû.

Osmanê me hê jî dibêje: “Ezê vegerim û girseya ku ji %75 ne bi PKK re ye bidim ser hev, serokatîya wan bikim” û di xewn û xeyalan de ye.

Kero nemir buhar tê, pîrê nemir geya û pincar tê!

Ê tuyê kengî vegerî babam? Ma heta em saxbin emê li benda vegera te bin? Kuro law temen derbas dibe, em yextiyar dibin, tir di qûna me de namîne, ezê vegerim û ezê vegerim. Ê de vegere babam, waweylê! Vegere berî ku ew %75 jî ji destê te birevin ha, nesekine!

Lê tiştê bala min kişand çi bû hûn zanin?

Osmanê me dibêje:”Kewê (xanima wî)  bi şekil dişibiya hevala min a herî kevin Zehra” û dide zanîn ku ew ne du caran, lê sê caran zewicî ye, yan jî sê caran dil girtiye. Hevala wî a kevin Zehra, Kewê û xanima wî ya niha.

Wey maşelle!

Law helal be ji te re cîgerim! Bi namûsa mêrê çê te kêf kiriye lo, wî! Law ez nikarim ji xwe re qerwaşek nav malan bibînim û pê re bizewicim, lê serokên me ha ha wek otomatîkê dizewicin law, pehhhh!

Werhasilî kelam…

Hêvîdarim rojekê Osmanê me vegere bakur, ji %75ên ku serbixwe û virde wêde wek hespên serxweş piyasê dikin bide ser hev, wan li hev ragire û  hefsarekî din têxe stuyê wan.

Amîn….!

Axir, piştî şêwr û mişêwrên giran, piştî trafîkek ji trafîka otobanên Almanya xerabtir çûn û hatin çêbûn, Kemal Kiliçdaroglû yê Dêrsimî (Gandî Kemal) wek dîkê ser sergo bang da û got: “Ma ez mirî me babam, ez namzetê serokatîya Tirkiye Dewşîrmeler Partîsî CHP me qardaşim” û qûça herkesî rakir.

Gandî Kemal ê ku bejna wî 1.31 santîm e û bi eslê xwe Kurdê Elewî ye, bi xwe bawere ku ewê CHP bifirîne ezmanan û wê bike partîya yekem. Lê hinek li bejna wî dinerin û dibêjin:”Kuro qama wî di nav gûyê wî de ye, ma serok ji vî hacûcî derdikeve babam” û henekên xwe pê dikin. Lê hinek jî dibêjin:”Na na, li qam û bejna wî nenerin, ez bi doxîna Denîz Baykal kim ewqas jî di binê erdê de ye” û destekê didin Gandî Kemal.

Werhasilî kelam, kî çi dibêje bela bêje, ez dibêjim wê Gandî Kemalê me ji 101 bavê Denîzko baştir be we go çi. Erê rebeno qutik mutikî ye, lê çawa be damarek wî Kurd e. Belkî rojekê pozê wî bişewite û li halê Kurdan jî bipirse canim, kî zane…

Stenbol

Bi taybet di hevdengî û yekdengîya partîyên siyasî de helwest û keda serok Barzanî rolek mezin dilîze. Serok Barzanî bi taybet dixwaze ku li Bexdayê Kurd yekdeng bin û di derbarê berjewendîyên Kurdistanê de nîfaq nekeve nava wan.

Di civîna dawî ya partîyên siyasî de biryar hat dan ku mam Celal dîsa wek namzetê Kurdan ê serokkomarîyê bê destnîşankirin. Ango; tê xwestin ku mam Celal dîsa bibe serokkomarê Iraqê, lotikên bêîman bavêje û vê tirrê ji Erebên qûnreş re nehêle.

Piştî biryara partîyên siyasî, me jî wek lijneya navendî, wek dewleta sererd û binerd a Lotikxanê biryar da ku em mam Celal wek namzetê Lotikxanê destnîşan bikin û wî bikin serokê Kurd û Erebên Iraqê.

Di civîna lijneya navendî de herweha biryar hat girtin ku ger mam Celal bibe serokkomar, emê wek Lotikxane 3 elokên têrgoşt bikin qurban û serokkomarîya mamê xwe bi def û zirne pîroz bikin.

Haaaaaa, madem me behsa mamo kir, emê bi serpêhatîyek wî nivîsa xwe biqedînin.

Dibêjin rojekê mam Celal nexweş dikeve û serî li textor dixe. Piştî ku textor mamo saxtî dike, tehlîl û lêkolînek qerase li ser dike, dibêje:”Mamo, xuyaye te van rojan goştê elokan nexwariye. Divê sedî sed tu îro goştê elokek nêr bixwî. Yan na, êşa laşê te derman nabe” filan û bêvan.

Axir, mamo ji cem textor derdikeve, diçe baregeha xwe û ji endamekî YNK re dibêje:”Ê de here kaka, zû here elokek nêr bigre, serjê ke, goştê wî bibrêje û bîne li ber mamê xwe deyne”.

Dibêjin endamê YNK çûye li nav elokan geriyaye, bi qerpika stuyê elokekê girtiye, serjê kiriye, birajtiye, danîye ser savarê û anîye li ber mamo daniye. Piştî ku mamê me têr xwariye û qirika wî hilatiye, destê xwe xistiye qirika endamê YKN û gotiye:

“De ka bêje segî segbav. Te çon dezanî ke ev elokekan nêr e haaaaaa?” û hew nemaye ku rebeno bixeniqîne.

Endamê YKN dibê:” Welle mamo min di nav elokan de got mam nexweş e, yekî ji nişka ve got: ” Ji kîrim be”(ji kîrê min ve) min jî yek nekir du û bi qemçika wî girt û ji mamê xwe re kir qurban….

Werhasilî kelam, hêvîdarim mamê me dîsa bibe serokkomarê Iraqê û vê tirrê ji Erebên qûnreş re nehêle…

Ev jî mesela me Kurdan, Tirk, Ereb û Ecema ye. Nizanim ne em ji wan hînî tirr û fisan bûne, yan ew ji me. Lê ez karim bi îmana xwe sûnd bixwim ku em ji wan hînî tirr û fisan bûne. Hem jî tirr û fisên bergîlkî. Me gellek adet û toreyên neinsanî ji wan stendine û xwelîya heft gundan li serê xwe kiriye. Me dev ji adet û toreyên pak û rewan berdaye û me daye dû qûna adet û toreyên dijminên xwe.

Werhasilî kelam, mesela me li ser zewaca keçên zaro û piçûk bû.

De ji xwe re li vê lotika bergîlkî binerin û bifikirin bê em Kurd ketine çi halî, nav çi pelûlê.

Li bajarê Mûşê, di 27ê meha Sibatê de du keçên zaro (11 û 12 salî) wek berdêlî dixwazin wan bidin zewicandin. Qûnekê bi navê N. A (41 salî) keça xwe M.A a 11 salî dide M.G ê 27 salî û li himberî wê jî xuşka M.G a 12 salî (R.G) wek jina duyemîn ji xwe re dixwaze, keça xwe dike berdêlîya jina xwe ya duyemîn.

Werhasilî kelam, piştî hinek xêrxwaz gilîyê wan li cem walîtîyê dikin, dê û bavên zarokan tên girtin, piştî îfadê tên berdan. Lê herdu keçik di Dezgeha Stara Zarokan de tên bicîhkirin û ji êşkenca zewaca xiyarên qert azad dibin.

De îcar ka bêjin gelî xwendevanan, gelî sofî, şêx û melayên Lotikxanê:

Kî ji kê hînî tirr û fisan bûye ha?

Em ji Tirk, Ereb û Eceman hînî van lotik û zîtirkan bûne, yan ew ji me?

Ez ê di vê nivîsa xwe de bixwazim pêvîstiya minaqeşeya pirsgirêka çareseriya PKKê a bi terefê Kurdan ve giredayî û bi taybet jî erka ser milê Kurdên Bakûrê Kurdistanê bidim kirin. Îro herêmek ji welatê Kurdan, Başûrê Kurdistanê, ber bi dewletbûnê ve diçe, hîmên pêşeroja serxwebûna Kurdistanê li wî beşî tê avêtin. Divê ev, serbilindî û kama dilê her Kurdekî be, her Kurdek destê alîkarî û piştgiriyê dirêjî vî beşî bike da ku rojek berî rojekê Kurd çarenûsa xwe bi destê xwe binivîsin. Di demek wek îro de ku dagîrkerên Kurdistanê bi her şêweyî êrîşî Başûr dikin û dixwazin destkeftinên heyî ji holê rakin, mafê tu Kurdekî tuneye ku ve aramî û ahengîya heyî  ji bo berjewendîyên ol an herema xwe  tev bide. Serok û dezgehên Başûrê Kurdistanê jî divên li gor heqîqet û berjewendîyên Kurdistanê xizmetê bikin. Di avabûna her dewlet û dezgehekê de xeletî û kêmasî çêdibin. Sazkirin û birêkûpêkbûna wê dewletê hewceyî bi zemanekî dûr û dirêj heye. Helbet divê ew xeletî yan kêmasîyên ku tên dîtin bi zimanekî brayetî û dostanî bên rexne kirin. Lê gava rexne ji rexnebûna xwe derket û bû çeka paraztina berjewendîyên heremî, wê demê sînorên rexnekirinê ji holê tên rakirin û dijminatî destpêdike. Ev jî xizmeta dijmin û xêrnexwazên Kurd û Kurdistanê ye.

Ez bawer nakim (ji bilî serok û hin rayedarên PKKê) Kurdek rabe bêje:”Ez Kurdistaneke serbixwe yan jî federe naxwazim“. Di dilê her Kurdî de xewn û xeyala Kurdistana mezin û yekgirtî heye. Lê şertan wisa kiriye ku em bixwazin û nexwazin, Kurdistan çar parçe ye, Kurd di welatên xwe de ji hev hatine tarûmar kirin. 4 heremên cuda û her yek ji wan dixwaze bi serê xwe bibe herema sereke. Gava em hejmara Kurdan bidin ser hev, Bakûrê kurdistanê beşê herî mezine. Gava em li gora hejmarê bilivin, hinek karin bêjin divê Bakûrî seperiştiya Kurda bikin. Lê realîta heyî mirovan mecburî defactoya heyî dike ku, ew jî ew e go herêmek ji herêmên Kurdistanê azadiya xwe bidest xistiye. Divê em Kurd vê destkeftinê di qada navdewletî de baş bi kar bînin da ku herêmên din jî bi karibin wan destkeftina bi riyeke hiquqî texin rojeva cîhanê. Kurdê li herêmên ne azad kirî di vî warî de xwedî mafin. Lê wek me li jor jî behs kir, parçebûna Kurdistanê Kurd di her warî de ji hev tarûmar kirine. Çi di warê dînî de (Misilmanî, Yezîdîyatî û wekî din) Çi di warê mezhebên dînî de (Şafiî, Henefî, Elewîtî, Neqşîbendî, Qadirî, Rufaî, Ehlî Heq û wekî din), çi di warê zaravayan de (Kurmancî, Soranî, Dimilkî, Goranî û wekî din) û çi jî di warê mejî, adet û rabûn û rûniştinê de, Kurd ji hev dûr ketine û heta dereceyekê ji bûne bîyaniyaniyên xwebixwe. Ev xalek ji pirsgirêka me ye. 

Çawa ku Serok Mistefa Barzanî di dema xwe de gotibû:” Çi kesê ku ruhê neteweparêzî pê re çênebûbe, wê rojek ji rojan îxanetê bi gelê xwe re bike” ev gotin ji bo îro û ji bo her demê jî derbas dibe.

Îro pirsgirêka sereke a di nav Kurda de, pirsgirêka PKKê û Kurdê dervayî  PKKê ye. Her çiqasî hebûna PKKê a li Qendîl û deverê din jibo hikûmeta Kurdistanê jî serêşandinekê bi xwe re bîne jî, divê ji başûrîyan zêdetir em Kurdên bakur serê xwe bi vê pirsgirêkê re biêşînin. Di daxuyanî û helwestên hinek rayedarên PKKê de dixuye ku, alaqeyên herêma Kurdistan ye bi dagirkerên cîran re ew nerehet kirine. Ger PKK karibe sebebê nerehetiya xwe li ser esasê Kurdayetî ji dewleta federe a Kurdistanê re bîne ser zimên, ez  bahwerim wê wek dewlet, herêma Kurdistan jî bikaribe çareseriyekê ji nerehetiya PKK re bibîne. Ji xwe beyanên serokê Kurditanê yê di wî warî de pir zelalin. Serokê Kurdistanê di her firsendê de çareseriyê di riya diyalog û riyên bêçekî bûnê de tîne ser zimên.     

Divê em bakûrî ji niha de zanibin ku, heger sibê yan dusiba Bakurê Kurdistanê azad bû, wê ev pirsgirêk li Bakur jî destpêbike. Pirsgirêka heyî pirgirêka temamê Kurdistanê jî be, divê em Bakûrî ji îro de bi berpirsiyarî tev bigerin û xwedî siyasetek netewî bin. An na sibê emê jî bibin maruzê rexnê mîna PKKê. Û wê gavê emê jî têkevin rewşa ku niha li Başûr di navbera dagirkerên Kurdistanê û hemwelatiyê wede heyî derdikeve ortê. Pirsgirêka çareseriya pirsgireka PKK û xwedîlêderketina wê, ne erka Başûr e. Heger li Başûr pirsgirêka tunekirina PKK hebe, erka pêşîn dikeve ser milên Bakûrîyan bixwe û divê ew li xwe û li deskeftiyên xwe xwedî derkevin. Divê di serî de PKK bi rêyên demokratîk li çareserîya vê pirsgirêkê bigere. Lê gava PKK wan destkeftinên Kurda bike qurbana şexs an herêmekê divê em Kurdên Bakur bi dengek bilind ne razîbûna xwe li himber helwstên PKKê yê ne di berjewendiya milletê Kurd biqîrin.

Ev demek dirêj e ku ez dixwazim li ser gotina “rêbaza me rêbaza Barzanî ye” “em li gor rêbaza Barzanî tevdigerin” binivîsim. Kesên ku li ser navê xwe yan rêxistina xwe van gotinan dikin, dıbêjin qey tiştek nû xuliqandine!

Ez bi xwe di wê qeneetê de me ku ev kesana bixwe nikarin naveroka gotinên xwe dagirin. Îcar ger em van gotinan bidin ber bernamên partiyên wan, emê hê baştir bibînin bê ka çiqasî ev gotinên wan di cîh dene.

Ez dixwazim van gotinan bi bername û tevgera PDK-Bakur re miqayese bikim. Bela hin kes di nav PDK-Bakur de hene ku gotina “rêbaza me rêbaza Barzanî ye” di devê xwe de kirine benîşt û ha ha dicûn. Ez dixwazim di vê nivîsê de bînim ser zimên ku ti rêbaza Barzanî ya îdeolojîk tuneye û hetta di hin deman de Barzaniyê mezin li gor bernameya partîya xwe jî tev negeriyaye.

Di vê derbarê de ez karim gelek mînakan bidim. Ez jî wek kesekî ku ji pêvajoya TKDP hatime, karim pir bi hêsanî îdîa bikim ku me ti wextî barekî wiha li Barzanîyê mezin nekir. Me nekir ji ber ti rêbaza Barzanî tineye.

Barzanî serok û qehramanekî wilo ye ku di her şertî de serî ji dijminê xwe re dananî û ala şoreşê hertim bilind kiriye. Gava mirov jiyana Barzanîyê mezin di ber çav re derbas dike, mirov xisûsîyetên wî yên rêveberîyê bi hêsanî di her qonaxa jiyana wî de dibîne. Lê ti kes nikare îdîa bike ku ji bilî berxwedan û qehremanîyek mezin, ti berhemên Barzaniyê mezin ên îdeolojîk hene.

Îcar ger mirov li ser vî esasî şîrove bike, wê mirov bibîne ev kesên ku dibêjin rêbaza me rêbaza Barzanî ye, yan mebesta wan bi rêbaza Barzanî, jiyanek wek a Barzanî, yan jî mebesta van ji tarîfa rêbazê ew e ku jiyana Barzanî ji xwe re wek rehberekê digrin. Ger mirov van her du îhtîmalan wek rastiya van insanan li ber çav bigire jî, wê mirov bibîne ku ev însan bi xwe re di nakokîyan dene. Bela tarîfa rêbazê ev e: Bernameya siyasî. Yanî afirandina îdeolojîk.

Ger mirov bi vê heqîqetê tev bigere, mırov nikare îdîa bike ku rêbaza Barzanî heye. Bela rêbaza partiya Barzanî rêbazek mihafezekar demokrat bû û em tev jî baş zanin ku rêbaza mihafezekar demokratan, ne Barzanîyê mezin afirandiye. Lê Barzanîyê mezin di temamê jiyana xwe de nebe jî, ew hertim wek demokratekî mihafezekar tev geriyaye. Îcar ger em vegerin ser îhtîmala diduyan, emê pir bi hêsanî bibînin ku ev biraderên dibêjin “rêbaza me rêbaza Barzanî ye”, gelo ka wan di jiyana xwe ya siyasî de çiqasî hewl dana ku jiyanek vek a Barzanîyê mezin bijîn.

Ger ez PDK-Bakur wek mîratxwerê TKDPê bi nav bikim û van kesên îdîa dikin ku ew jiyana Barzanî ji xwe re rehber dibînin jî beşek ji ya TKDP bibînim, ezê neheqî li Barzanîyê mezin bikim. Ji ber di dîroka TKDPê de, ji bilî sala 1977 û 1981an (di vê demê de TKDP-KUK di kongrêya 1977an de bi helwesta jibo Kurdistanek serbixwe, şoreş û çepîtî xist bernama xwe), ti demê TKDP şoreş ne xistiye bernameyên xwe.

Her çiqas bernameyên herdu partiyan bişibin hev jî, ti elaqa wan bi şeklê jiyana Barzanî tinebû. Hele go mirov PDK-Bakur û bernama PDK-Bakur bi jiyana Barzanî re miqayese bike, wê mirov bibîne ku ev kesana ne tenê neheqîyê li xwe dikin, her wiha niheqiyê li Barzanî jî dikin. Ji ber PDK-Bakur ji sala damezrandina xwe û heta niha, şoreşê deynin alîkî, xwe ji mahciriya Ewrûpayê xelas nekiriye. Ji ber wê jî ger ev kesana dixwazin siyasetê bikin, berî her tiştî divê dev ji xapandina xwe bi xwe berdin û wek ciwamêran şoreşê têxin jiyana xwe.

Divê em tev baş zanibin ku gava hûn dibên rêbaza Barzanîyê mezin, her kesek bi we dikene ji ber Barzanîyê mezin li sirgûna Rûsya jî, hertim vegera welêt û destpêkirina şoreşê di hiş û xeyalên wî de bû. Gelo çi xeyalên we jibo şoreşê hene? Ji bilî ku hûn li Ewrûpa rûnên û bêjin “rêbaza Barzanî rêbaza me ye” çi rê û rêbazên we hene? Yan jî, heta kengî hûnê li ser rêbaza Barzanîyê nemir biçêrin û wê rêbaza ku nîşan û sembola berxwedan û şoreşa gelê Kurd e, di devê xwe de bikin benîşt û bicûn?

Bi kurt û Kurmancî; “rêbaza Barzanîyê nemir” rêbaza berxwedan û şoreşê ye.  Yan bêrêzîyê li himber Barzanîyê mezin nekin û rêbaza wî ji xwe re nekin benîştê devê xwe, yan jî madem hûn behsa rêbaza Barzanî dikin û bi xêra wê rêbazê siyaseta rojane dikin, dev ji mahcirîya Ewrûpayê berdin, berê xwe bidin welêt, plan û projeyên şoreşê di hiş û xeyalên xwe de çêkin û piştre bêjin: “Rêbaza Barzanî rêbaza me ye”.

Yan na, bawer bikin hûnê jî wek “legleg”ê temenê xwe bi “leq leq”ê derbas bikin…..

18.01.2010