Camêrek ji Gevera Hekariyan diçe Stenbûlê. Li Stenbûlê di demek kurt de

gelek dewlemend dibe. Ji bo ku dewlemendîya xwe nîşanî mirovên xwe bide,

ji xwe re tirinbêlek BMV modela herî dawî û nipûnû dikire. Pêncerên xwe

vedike ku  ber bi Geverê bi rê keve, zirkêtkek (kermozek) dikeve tirinbêla wî.

Yê Geverî bi vê yekê diqehire, hema zû bi zû camên penceran hildide jor û qilîmayê

 jî vedike da ku zirkêtik nêzîkî wî nebe û pê li gazê dike.  Heta bajarê Wan ê penceran

venake. ( Heke di rê de muhtacîya wî bi tiştekî heb ajî hema zû derdiket û derî digirt).

Li bajarê Wanê  caman tîne xwar û ji zirkêtkê re dibêje: ” Te dixwest tirinbêla min qirêj û (gemarî) bikî ne, dê bixwe. Min tu bi suwarî anî heta vir. De vêcar peya here Stenbûlê ca hişê te bê serê te min di te kirêêêêêêê!”

 Dema çavên wî bi Ebdila dikeve, ji bo ku axafkê nedê, larîka (firax) axafkê dibe di binê texek gîya de vedişêre. Pîştî Ebdila diçe; ew li larîka axafkê digere, nagere, nabîne. Piştî qedandina tirpankirina gîya, wî gîyayî tîne gund dike lowe

( dike kidase – datîne ser hev û bilind dike).

Di navberê de şeh meh derbas dibin, dibe zivistan. Ji ber berberîya gundan gîyayê Ebdila tê sotin. Ebdila mecbûr dimîne pezê xwe bibe Hemkan û (navê gundekî ye ) bide miştê. ( bi heq heta biharê xwedîkirina pez an jî heywanek din)  Li Hemkan xwedîyê axafkê jî li ser lowa gîya ye; dixwaze çend texe (gurz) gîya derxe û bide pez . Dema Ebdila tê nîk (cem) wî û silavê didê, ew jî silava Ebdila vedigire. Çawa şenê xwe li bin texa gîya dide û derdixe, larîka axafka ku şeş meh berê ji Evdila veşartibû ji nav texê dikeve ber pîyên wan.

Herdu bi hevre şaş û maş dibin.

Yê Hemkî ji Ebdila re dibê: ” Dema li Sowara Xelê min tu dîtî min ev larîka axafkê ji te veşart. Ez hindî lê gerîyam lê min nedît. Niha tu hat û va ew jî hat dîtin”.

 Evdila jê re dibêje: ” Ma xwedê dihêle yê Hemkî qismetê yê Jîrkî buxwut (bixwe) qesîs!”

Axir diçin mala yê Hemkî wê axafkê germ dikin û bi hev re dixwin. Lê yê Hemkî ji bo veşartina axafkê ceza dide xwe. Pênc pezên Ebdila bê heq (bê pare) heta biharê xudan (xwedî) dike,  lotikek eşîrkî li xwe dixe û xwe bi Ebdila dide azakirin (heq helalkirin).

 Vêca wê xwedê heta kengî bihêle Ergenekon û hevalbendên wê heqê me Kurdan bixwin ez jî nizanim. Lê hîvîdarim wê Kurd di vê vepirsînê / referandûmê de larîka ( firaxa) wan ya veşartî derxin holê.

Piştî rapirsîn /referandûm ket rojevê, navên hev jî guhertin, AKP yî yê herî djjwar Nejdet e  lê ew jê re dibêjin „ ERRRRRRIK! CHP yî yê herî dijwar Cengiz e lê  ew jê re dibêjin“NENE, NANA! Ji Heso re jî dibêjin „ BOYQÎÎÎÎÎT! Herçend wusa xuya bikin jî,  lê hemu jî dixwazin qanûn bên guhertin, Dema biçin ser sindoqan wê hemîijî bêjin erê.

Nejdet ji Hesore dibêje:“ Boyqîîîîît, hûn jibo çi naçin ser sindoqan babam?“

Heso: „ Kuro ne ez tum dibêjim ev ker e, lê hûn ji min bawer nakin. Ma niha ev jî pirs e? Xelk çend diçît, bi aqil dibit, ev kerê me her dibite ker û didomîne. Niha li vê Culemêrgê kesê ku xusar ji van qanûnan ne dîtî heye?

Hemi bi hev re dibêjin naaaaaaaa!

Heso: „Kesek ku guhertina wan qanûnan nexwaze heye?“

Hemiyan bi hev re naaaaaaaa!

Heso: „ Ê baş e kero,  ma em biçin ser sindoqê emê nebêjin erê ?“
Hemi bi hev re belêêêêêê!

Heso: „Aha partîya me ji vê ditirse, lewma boyqot dike û nahêle em biçin ser sindoqan. Lê ku niha em biçin ser sindoqan, ewê bêjin tu xayînî. Kerooooo,  tu niha tê gehiştî em jibo  çi boyqot dikin ha?“ 

Di wê navberê de ji nişkava Oral tê bîra Denîz û dixwaze tinazan pê bike.  Denîz  qardîyanan eyar dike, nîvê şevê jibo tinazekê diçin Oral Çalişlar ji qawîşa wî ji xewê şîyar dikin û tînin qowîşa Deniz.

Oral dinere yek li erdê xwe digevêze. Deniz û çend kesên din jî li dorê sekinîne. Denîz ji hevalê xwe re çav dike û ji Oral re dibê:” Di gurçikên wî de kevir hene, zêde zorê didinê”

Oral :  “Ma ez çi bikim, ez ne doxtor im birê min!”

Denîz : “Ne tu Maoçî yî, li Çînê van nexweşan bi akûpûnktûr tedawî dikin. Tu jî wî bi akûpûnktûrê tedawî bike” û tinazê xwe pê dike.   

Ê helbet heta Oral Çalişlar meselê fêhm dike, hasil di Mûsilê re derdikeve. Denîz Gezmîş bi vî awayî lotikekê li Oral Çalişlar dixe tirrê ji Maocîyan berdide.

Carnan ku hêkên wî nehatin firotin, an jî hinek dimînin, dibe taxên memûran difiroşe.

 Rojekê hêkên Memo di dest wî de mane û nehatine firotin. Memo hêkên xwe dibe lojmanên astsûbayan û dixwaze bifiroşe. Di ber derê lojmanan re derbas dibe û di qîre” taze koy yûmûrtesî geldî, qaçirmayin xanimlar” (hêkên gund yên taze hatine nerevînin xatûnino).

 Jina astsûbayekî  gazî Memo dike: Yûmûrtalar kaça – hêk bi çendê ne?

 Memo: Yarim pangunotê ne – nîvpanqunotê ne.

Jinik: Hele getîr bî goreyîm – ka bîne ez binerim.

Memo hêkan dibe jinik lê dinere û dibê: ” Yûmûrtalar çok kuçuk, yarim lîraya pahali – hêk pir biçûk in, bi niv panqunotî buha ne.

Memo aciz dibe û dibê: Ma tawûx senin îçin gotinî yirtsin xanim – ma bela mirişk jibo te qûna xwe bidirîne xanim!

Bûyerên li Hekarya qewimin, hiş û mejî di serê Culemêrgîyan de ne hiştine. Ji ber van bûyeran xelk belingaz û feqîr ketine. Lewre jî, zû tên xapandin û xapînekên her cûreyî vir, direw û sextekarî bê hed û hesab zêde bûn e. Ji ber feqîrîyê jî zû dikefin tora xapînekan.

Wek nimûne:

 Ji mobîla S.T. ê Cûlemêrgî re mesajek tê.  S.T mobîla xwe vedike, jê re hatîye nivîsîn Hingo ji (we/te) re 10 hezar TL xelat derket. Ew jî jibo cihê ku mesaj jê re hatîye têlefonê vedike û dipirse gelo  birastî xelat ji min re derketîye?.

 Yê mesaj rêkirî dibê:” Belê, jibo te 10 hezar TL xelat lê da, te pîroz dikim, bi xêr û xweşî xerc bike. Tu dikarî wan peran ji baîyên Tûrkcell û Vodafonê bistînî”.

 Ji kêyfan tir xwe di qûna S.T. de nagirin, dike bifire. Lê yê li henber jê re dibêje:” Jibo ku tu wan 10 hezaran bistînî, hewceye tu 3 hezar û 199 TL yan bişînî filan qontoyê”.

Êêêêêê, ma ji cihê ku ga jê bên, mirov golik jê dihewişîne!

10 hezar TL hiş û aqil di serî de nahêle.  Bi wê kelecanê 3 hezar û 199 TL yan jê re dişîne. Pêre diçe ba bayîyan û dibê: “ Vaye mesaj, min pare jî şandin, ka 10 hezaran bidin min”.

Ew jî dibên:” Bra tiştek wisa nîne, hinekan yan tu xapandî yan jî henek bi te kirine. Aha vaye telefona navenda herdu fîrman, ku tu bawer nakî ji wan bipirse”.

 S.T. jibo navenda Vodafon û Turkcelê têlefonê vedike. Ew jî dibên:” Hinekan tu xapandî û lotikek qerase li te xistine. Ma tu nizanî dinya bûye dinya kê kire kê heyran. Here gilîyê wan li ba polîsan bike babam” û doxînê lê sist dikin.

 Vêcar gelî xwendevanan, li xwe miqate bin û hûn jî neyên xapandin. Paşê nebêjin Bavê Ronahî û Lotikxanê em hîşyar nekirin ha, ji me gotin. Dinya bûye dinya “Kê kire kê” ellawekîl. Ne wîjdan maye, ne jî insanetî. Hay ji doxîna xwe û bêrîka xwe hebin û hûn sax…

Li gor wan lêkolîner û bisporan, li derdorên Kercosê bi qasî 112 gund hene.

Li Kercosê hotêl û pansîyon nînin. Lewra kesên ji wan gundan tên û êvarî nikarin biçin malên xwe, li malên Kercosîyan dimînin û dibin mêhvanên wan. Herweha Kercosî jî, ji ber ku gellek mêhvanperwer in, bi qasî mêhvan perwerîyê jî qure ne. Lewre jî, ji Kercosîyan re axa dibêjin. Lê di bingeha xwe de wek axayên eşîran tenê mala Ekmenan in û yên din axayên mala xwe û nanê xwe ne.

Li ser Kercosîyan gellek pêkenok jî hatine çêkirin. Emê jî li gor destkevtîyên xwe vê çanda xwe li gor derfetên xwe ji xenevanên Lotikxanê re rabigihînin.

                 LI   KERCOSÊ  FITBOL 15 DEQÎQAN TAJO

Li gor qaîdeyên fitbolê, li tevahîya dinyayê pêşbirkek fitbolê bi kêmanî 90 deqîqe ye.

Lê li Kercosê pêşbirka herî dirêj 15 deqan tajo. Hûn zanin ji bo çi ? Ji ber ku Kercosî hemi axa ne!

Lê hûnê bibêjin çawa?

Dema li Kercosê pêşbirka fitbolê çêdibe, di nava 15 deqîqan de mihekeq top carekê diçe tac ê. Dema top çû tacê, ji ber ku Kercosî hemi axa ne, ne lîztîkvan û ne jî temaşevan ji ber axatî û quretîyê naçin topê naînin.

Û bi vî avayî dawîya pêşbirkê tê.

   KERCOSΠ LI PAŞÎYA  TIRINBÊLAN SUWAR NABIN

Jı ber ku Kercosî axa ne, dema ji Kercosê biçin bajarek din, an jî ji wî bajarî vegerin Kercosê, li pêşîya tirinbêlan suwar dibin. Yanî li “şifêr mehelî” siwar dibin.  Heke li pêşîyê cih tunebe, li benda tirinbêlek din disekinin. Lê ku ji bêçaretî li paşîya tirinbêlê suwar bin, wî çaxî jî şofêr mecbûr dikin ku paşpaşkî bajo da ku yê Kercosî xwe li pêşîyê bibîne.

Dîya Jîndar jê re digot:” Kuro here bikêşe peppûkooooo!” lê ji ber kû bi tenê ew diran ji xortanîya wî jêre dîyarî mabû, li ber diranê xwe diket û bi aspirîn û qeranfîlan îdare dikir.

 Berî hefteyekê êşa diran dîsa zor dayê û aspirînek xwest. Lê dîya jîndar gotê:

” Aspirîn nînin û ma min negotibu te here dirankêş, waweylê!”

Wî lê vegerand û gotê: “ Keçê ma ne ev bûn sîh sal in ez dibêjim te bi gotina doktoran bike, derî û penceran li hember hev vekirî nehêle, zêde paqijîyê neke û xwe newestîne. Tu bi ya min nakî, ma hema te carekê got, ezê bi ya te bikim? Ma mêranîya min li ku ma gidî!” û da zirtan.

Lê ji alîyê din çû diranên xwe paqij kirin û jibo çûna dirankêş xwe kar kir.

Axir çû dirankêj û kete ser kursîyê dirankêşandinê.

Dirankêş bi Almanî : Was hast tu ( çiyî te heye)

B. J:  Ich habe zahn schmertzen (diranê min dêşe)

Dirankêş: Weltsches ( kîjan)

B.J : Aless (hemi )

Dirankêş : Machen Sie mund auf (devê xwe veke)

Bavê Jîndar wek qantiran devê xwe vedike û dirankêş lê dinere ku diran di devê wî de nînin.  Bi tenê diranek di dawîya şikefka devê wî de maye. Dirankêş bê hemdê xwe  dest bi ken dike û dibê: “ Du  hast doch nur eine zahne ( tenê diranek te heye).

B.J : Ya, das ist aless was ich habe ( belê, heyî û neyîya min ev e).

Axir dirankêş ew dran jî kêşa.

Lê ya xirab piştî wê qewimî.

Ji ber narkozê û kêşana diran, hem devê wî werimî bû hem jî tevizî bû; lewre jî tiştek his nedikir.

 Bavê jîndar hat malê, xanimê jê re kebab havêtibûn firinê. Wî jî ji ber ku ew çend roj bûn wek adetê goşt nexwaribû,  hema wek huznîyan ( kesên ji ber birçîbûnê filitî) bi lez û bez diranên xwe yên taxim kirin devê  xwe û xwe li ber kebaban rast kir, xwar û hey xwar heta zik lê bû meşk. Lê  ji ber narkoz, werimîn û tevizînê pê nehesîya û lêva xwe ya jêrî jî bi kebaban re gez kiribû. Pîştî çend seetan ku tesîra narkozê rabû, lêva wî dest bi janan kir. Çû ber eynikê çi bibîne,  mêro lêva xwe gez kiriye û lêva wî werimîye.

Ev bû hefteyeke vêcar êşa lêvê dest pê kiriye û ew dikare tenê bi alîyekî devê xwe şorbê bixwe. Ku dixwe jî, cihê brîna gezê jan dide.

Îcar gelî xwendevanan,  hema hûn hûn bin, ku we diranê xwe kêşa, wek wî bê sebir nebin û 4-5 seetan tiştekî nexwin. An na hûnê jî wê ezabê bikêşin ellawekîl.

Paşê nebêjin Bavê Ronahî em hişyar nekirin.

Dema şerê çekdarî dest pê dike, gundîyên Marînûs jî bi darê zorê ji gund tên derxistin.

Ji ber ku gund pir mezin bû, hinek li bajarên Culemêrg, Gever, Wan û bahrek (beşek) mezin jî diçin Mêrsînê binecih dibin.

Zarowek heştsali jî ji Culemêrgê bi malbata xwe re diçe Mêrsînê seredana mirovên xwe. Piştî çend rojan li Mêrsîn, xwepêşandanek çêdibe. Ew zaroyê ku ji Culemêrgê çûyî jî, bi boyaxa sor li ser enîya xwe dinivîse Apo.

Polîsek wî digire û dixwaze wê nivîsê ji ser enîya wî bibe. Lê polîsekî din tê ji hevalê xwe re dibêje:“ Tu çi ji wî tifalî dixwazî oxlim?“ û wî berdide.

Dema zarokê heştsalî ji destê wî difilite û deh mitroyan jê dûr dikeve, destê xwe ll polîs dihejîne û ji wî polîsî re dibêje: „Heke tu hatî Culemêrgê, ezê wê gavê hisabê te bikim cîgerim…“ 

Şekir Tatlî muxtarê gundê Silehîyan e. Meleyê gund jî

ji xwe re dehşikekê dikire, ew dehşik mezin dibe û ew jî dibe ker.

Havînê mal diçin zozanan, li mêrga zomê  dibe şerê  kerê muxtar Şekir û mele.

Kerê mele devê xwe dike qirika kerê muxtar û dixendiqîne (dikuje)

Muxtar jî jibo bedela kerê xwe ji mele bistîne, bi heyeta xwe diçe

mala mele û doza kerê xwe lê dike.

Mele hema ji jina xwe re dibê:” Xanim, ka wê kitêba keran bîne da em binerin di heqê kuştina keran de çi dibêje.”

Mele kitêbê vedike û dibê:” Bismillahî rehmanil rehîm, qul auzel bî rebel

feleq (eve felaketa serî ye ) Min şeril ma xeleq ( ma min gotîye şer bikin)

We min şerel wesiqîn izaweqet  ( ker, keran bixendiqînin bedela wê nayê

dan ) sedeqallahûl azîm.”

Li ser wê yêkê muxtar diçe li gundên derdorê digere û kerê herî şerker dikire,  tîne gund.

Piştî heyamekê gundî kerê mixtar û kerê mele bera hev didin, lê vê carê kerê muxtar kerê mele dixendiqîne.

Mele tê bedela kerê xwe bixwaze.

Muxtar ji jina xwere dibê: ” Xatûn, ka wê qanûna keran bîne, ka em binerin di derbarê şerê keran de çi dibêje.”

Mele çawa navê qanûna keren dibihîze, dibê:” Estexfûrûlllah, estexfûrûllah” û bêyî ku xatir bixwaze radibe diçe.

Muxtar li pey wî diqîre û dibêje: “ Dê here yasîn û fatîhan li ser kerê xwe bixwîne qûndehhhhh!”