Ev demek dirêj e ku lêkolînek min li ser berhemên kurmancî didome ka çiqas berhem (pirtûk, kovar, broşîr û filîm), bi çi naverokê, ji aliyê kê ve hatine nivîsandin/amadekirin, di kîjan tarîxê de û li kurê çap bûne, didome.

Ji hemû nivîskarên ku bi kurdiya kurmancî dinivîsin hêvî dikim, ger li gor vê nimûneya li jêrê bo min bersiv bêtin hinartin, şanazîyek mêjûyî ye. Eger navnîşana internetê jî digel wêneyê bergê berheman werin hinartin, sûdmendiyek zêdeye.
Silav û rêz, her şad û bextewer bin…
Stockholm 14/06/2013

Zeynelabidîn Zinar

pencinar.z@gmail.com
_________________________________________________________

MÎNAKA NIVÎSANDINA KU BO MIN WERE HINARTIN:

1- Nimûne Ji Gencîneya Çanda Qedexekirî, Zeynelabidin Zinar, Kurdî/kurmancî, Antoloji, Sverige/Stockholm, 1991, 377 rûpel, ISBN 91-830062-2-7

AGAGDARÎ:
a) NIVÎSKARÊ PIRTÛKÊ: Zeynelabidîn Zinar, ji Bakûrê Kurdistanê ye, di 1953an de li gundekî herêma Reşkotan ê bi navê Hedhedkê hatiye dinyayê. Weke nivîskar, lêkolîner û berhevkarê Folklora Kurdî dişixule. Bi giranî Kilasîkên Kurdî yên hetanî 1923an ku bi Elîfbêtika Erebî hatibûne nivîsandin, vediguhêze Alfabeya Latênî. Ji 1986 hetanî 2012an, 114 pirtûkên wî hatine weşandin .
b) PIRTÛK: Lêkolînek e ku li ser 69 nivîskar û helbestvanên Kurd ên ku bi koka xwe ji Bakûrê Kurdistanê ne hatiye kirin. Bi tevayî du beş e; yek Beşa Dimilî ye û yek jî ya Kurmancî ye. Beşa Kurmancî jî li ser sê paran pişk bûye:
a) Kesên welatparêz û nijadî.
b) Kesên oldar û olî
c) Helbest û bêjeyên efare.
Pirtûk di 1989an de hatiye çapkirin, di 1998an de li Unîwersîteya Uppsalayê/Swêdê wek materyal ji bo Dersa Edebiyata Kurdî hatiye pejirandin û tevek 375 rûpel e.Visa mer

Rojekê camêrek tê û dibêje: „Kekê Zekî, me titûna xwe çiniye û divê ku em bînin malê. Eger karekî te ê din tunebe, tu werî titûna me bînî malê heqê te çi bigre emê bidin te û em heta sax bin qencîya te ji bîr nakin“.

Zekî dibêje: „Li ser seran û li ser çavan, ez çawa nayêm, ji xwe karê min jî ev e“.

Radibin li traktorê siwar dibin û bi rê dikevin. Dema traktorê bar dikin, Zekî dibîne ji bona ku sefer zêde nebin bar zêde bilind dikin.

Zekî dib: „Heyran we zêde bar kir, bi vî awayî traktor nagihîje mal, wê römork bikulube wî“.

Lê kes guh nade Zekî û bar bilind dikin.

Dema ku bi rê dikevin, çend kes jî li ser bar siwar dibin.Wexta ku traktor di serejêrekê de xwe berdide, römork dikulube û ew xortên ku li ser bar siwar bûbûn jî di binê bar de dimînin. Îcar di wê geremolê de, ji ber ku Zekî ajovan e, kî ji binê bar derdixin ya şemaq yan jî kulmekê dadiweşîne Zekî.

Zekî ji hêrsan dike biteqe, berê xwe dide wan û dibêje: „Kuro lawo bisekinin, em pêşî ê ku di binê barde mane derxin, ji xwe emê paşîyê di dêya hev kin“.

Îcar xwendevanên hêja, aha halê me Kurdan jî ev e.

Hê Kurdistan di bin zilm û zora dijmin de ye, em şemaq û kulman davêjin hev. Niha dest bidin hev û pev neçin yabo, kengî me Kurdistan azad kir, ji xwe emê di dêya hev nin wesselam.

Êlih / Batman

Hinek Kurdên bê hiş jî bûn lîztikvanên wan, govenda gur û dêleguran geş kirin. Posterên Ocalan û yê Atavirqo li rex hev li ba bûn. Çepgir û rastgirên virqoleran bi tevahî dîsa li Kurdan heqaret kirin, dane çêra. Ew Kurdên bê hiş hîna jî ji bo bratîya Kemalîstan; bratîya derew qûna xwe didirînin.

Her Kurd mafdare ji we vîya bipirse: “ Wexta xwezaya Kurdistanê dişewitî dengê çend Tirkan derket ? Wexta gelê Kurd diperçiqandin kîjan Tirkî dengê xwe derxist ? Wexta gelê me di bin zilmê de bû kîjan Tirk li me xwedî derket ? “ Hewce nîne mirov hijmara pirsa zêde bike. Gelê Kurd ne fêmkor e, her tiştî dizane.

Kî dibêje bila bêje bi rastî jî bêhna genî ji parka geştê tê. Nîjadperest,  cewrikên ergenegû, faşîst û Kemalîstên Atavirkperest ku bi serketina, wê vegerîyana Kurdan. Wê kerh û kîna xwe bi ser Kurdan de bi barandina werhasil.

Bes êdî dev ji bratî miratîya derew berdin û xwedî li rûmeta xwe derkevin babam.

Ez bi xwe di wê qeneetê de me ku ev kesana bixwe nikarin naveroka gotinên xwe dagirin. Îcar ger em van gotinan bidin ber bernamên partiyên wan, emê hê baştir bibînin bê ka çiqasî ev gotinên wan di cîh dene.

Ez dixwazim van gotinan bi bername û tevgera PDK-Bakur re miqayese bikim. Bela hin kes di nav PDK-Bakur de hene ku gotina “rêbaza me rêbaza Barzanî ye” di devê xwe de kirine benîşt û ha ha dicûn. Ez dixwazim di vê nivîsê de bînim ser zimên ku ti rêbaza Barzanî ya îdeolojîk tuneye û hetta di hin deman de Barzaniyê mezin li gor bernameya partîya xwe jî tev negeriyaye.

Di vê derbarê de ez karim gelek mînakan bidim. Ez jî wek kesekî ku ji pêvajoya TKDP hatime, karim pir bi hêsanî îdîa bikim ku me ti wextî barekî wiha li Barzanîyê mezin nekir. Me nekir ji ber ti rêbaza Barzanî tineye.

Barzanî serok û qehramanekî wilo ye ku di her şertî de serî ji dijminê xwe re dananî û ala şoreşê hertim bilind kiriye. Gava mirov jiyana Barzanîyê mezin di ber çav re derbas dike, mirov xisûsîyetên wî yên rêveberîyê bi hêsanî di her qonaxa jiyana wî de dibîne. Lê ti kes nikare îdîa bike ku ji bilî berxwedan û qehremanîyek mezin, ti berhemên Barzaniyê mezin ên îdeolojîk hene.

Îcar ger mirov li ser vî esasî şîrove bike, wê mirov bibîne ev kesên ku dibêjin rêbaza me rêbaza Barzanî ye, yan mebesta wan bi rêbaza Barzanî, jiyanek wek a Barzanî, yan jî mebesta van ji tarîfa rêbazê ew e ku jiyana Barzanî ji xwe re wek rehberekê digrin. Ger mirov van her du îhtîmalan wek rastiya van insanan li ber çav bigire jî, wê mirov bibîne ku ev însan bi xwe re di nakokîyan dene. Bela tarîfa rêbazê ev e: Bernameya siyasî. Yanî afirandina îdeolojîk.

Ger mirov bi vê heqîqetê tev bigere, mirov nikare îdîa bike ku rêbaza Barzanî heye. Bela rêbaza partiya Barzanî rêbazek mihafezekar demokrat bû û em tev jî baş zanin ku rêbaza mihafezekar demokratan, ne Barzanîyê mezin afirandiye. Lê Barzanîyê mezin di temamê jiyana xwe de nebe jî, ew hertim wek demokratekî mihafezekar tev geriyaye. Îcar ger em vegerin ser îhtîmala diduyan, emê pir bi hêsanî bibînin ku ev biraderên dibêjin “rêbaza me rêbaza Barzanî ye”, gelo ka wan di jiyana xwe ya siyasî de çiqasî hewl dana ku jiyanek vek a Barzanîyê mezin bijîn.

Ger ez PDK-Bakur wek mîratxwerê TKDPê bi nav bikim û van kesên îdîa dikin ku ew jiyana Barzanî ji xwe re rehber dibînin jî beşek ji ya TKDP bibînim, ezê neheqî li Barzanîyê mezin bikim. Ji ber di dîroka TKDPê de, ji bilî sala 1977 û 1981an (di vê demê de TKDP-KUK di kongrêya 1977an de bi helwesta jibo Kurdistanek serbixwe, şoreş û çepîtî xist bernama xwe), ti demê TKDP şoreş ne xistiye bernameyên xwe.

Her çiqas bernameyên herdu partiyan bişibin hev jî, ti elaqa wan bi şeklê jiyana Barzanî tinebû. Hele go mirov PDK-Bakur û bernama PDK-Bakur bi jiyana Barzanî re miqayese bike, wê mirov bibîne ku ev kesana ne tenê neheqîyê li xwe dikin, her wiha niheqiyê li Barzanî jî dikin. Ji ber PDK-Bakur ji sala damezrandina xwe û heta niha, şoreşê deynin alîkî, xwe ji mahciriya Ewrûpayê xelas nekiriye. Ji ber wê jî ger ev kesana dixwazin siyasetê bikin, berî her tiştî divê dev ji xapandina xwe bi xwe berdin û wek ciwamêran şoreşê têxin jiyana xwe.

Divê em tev baş zanibin ku gava hûn dibên rêbaza Barzanîyê mezin, her kesek bi we dikene ji ber Barzanîyê mezin li sirgûna Rûsya jî, hertim vegera welêt û destpêkirina şoreşê di hiş û xeyalên wî de bû. Gelo çi xeyalên we jibo şoreşê hene? Ji bilî ku hûn di malperê xwe de bêjin “rêbaza Barzanî rêbaza me ye” çi rê û rêbazên we hene? Yan jî, heta kengî hûnê li ser rêbaza Barzanîyê nemir biçêrin û wê rêbaza ku nîşan û sembola berxwedan û şoreşa gelê Kurd e, di devê xwe de bikin benîşt û bicûn?

Bi kurt û Kurmancî; “rêbaza Barzanîyê nemir” rêbaza berxwedan û şoreşê ye. Yan bêrêzîyê li himber Barzanîyê mezin nekin û rêbaza wî ji xwe re nekin benîştê devê xwe, yan jî madem hûn behsa rêbaza Barzanî dikin û bi xêra wê rêbazê siyaseta rojane dikin, dev ji dirûtiya gotina ‘’ Rêbaza Barzanî  Rêbaza Me ye’’ berdin, berê xwe bidin welêt, plan û projeyên şoreşê di hiş û xeyalên xwe de çêkin û piştre bêjin: “Rêbaza Barzanî rêbaza me ye”.

Yan na, bawer bikin hûnê jî wek “legleg”ê temenê xwe bi “leq leq”ê derbas bikin…..

Heçê karibe, heçê derfeta wî hebe û neyê konserê, topa qiyametê li nav lingên wî keve rebbî…

Joanna Pena, van heyaman hilfa xwe berdaye ser zimanê Kurdî (bi taybet zimanê Kurmancî çunkî ku Kurmancî fêr bû û pêveka “kan” bi dûvikê Kurmancî vekir, otomatîkmen Kurmancî dibe Soranî. wek: Kurde”kan”, xwarine”kan”, lotke”kan”, zimane”kan”) filan û fîstan.

Joanna xanim ji bo fêrbûna zimanê Kurmancî, serî li “Balyozxaneya Partî Demokratî Lotikxane – Îspanya” da û nameyek fermî û mohrkirî (mohra her du lêvên wê) radestî balyozê me birêz Zirto Kurê Virto kir.

Joanna xanim di nameya xwe de dibêje: “Birêzan, zimanê Kurmancî zimanekî nazik û seksî ye. Bêhna erotîzm û merotîzmê jê difûre û ev jî kelecanek mezin dide min karxezalê. Ez dixwazim di demek pir kin û kurt de hînî Kurmancî bibim. Lê naxwazim biçim dibistanê û wextê xwe badilhewa derbas bikim. Ez li mamosteyekî qerase digerim ku hema zimanê xwe têxe devê min, zimanê xwe li zimanê min xe û yekser min hînî Kurmancî bike” û ajotîye.

Mamosteyekî ku zimanê xwe têxe devê wê, zimanê xwe li zimanê wê bigerîne, bialîne û zimanê wê balêse!?

Îcar em jî bang li mamosteyên zimanê Kurmancî dikin:

Kezebno, dilê Joanna Pena xanimê nehêlin, heke zimanzanên “zimanalês” di nav we de hebin, nesekinin, xêrekê bi dê û bavê xwe bikin û Joanna xanimê hînî Kurmancî bikin gidî….

Li gor sîxurên objektîf û sûbjektîf ên Partî Demokratî Lotikxane dibêjin, dibêjin başqanê me di nameya xwe de gotiye: “Birêz Barzanî, ez cenabê  te wek serokê milletê Kurd yê herçar parçeyên Kurdistanê dihesibînim û xwe jî wek pêşmergeyê cenabê te dibînim,  hêvîdarim wê haya we ji gerîlayên PKK-ê hebe, hûnê jiyana wan biparêzin û nehêlin jiyana wan bikeve xeterê” filan û bêvan.

Ev nûçeya qerase ji alî hinekan ve wek “derew” û lotikek virt û vala hat nirxandin, ji alî hinekan ve jî wek lotikek rasteqîn hat destnîşankirin. Lê berpirsê têkilîyan yê PKK Zagros Hîwa şik û guman di serê kesekî de nehişt, lotika başqanê me piştrast kir û gor: “Bi şeş telaqên jinberdanê raste, başqakê me me ev lotik avêtiye” filan û fîstan.

Zagros Hîwa gotiye: ” Ocalan ew name bi awayekî devkî û bi rêya wan heyetên [BDP-ê] ku serdana wî kiribûn ji Barzanî re şandiye û naveroka wê raste. Niha nêzîkbûnek baş di navbera Barzanî û PKK-ê de heye û ev jî wê bandorek erênî li pêvajoya aştîya li bakurê Kurdistanê bike” filan û xeftan.

Axir, heke ev lotika başqanê me rast be û xwe wek pêşmergeyê serok Barzanî bibîne, wele xwedê da me. Na heke wek taktîk, fen, fût û dek û dolabên berê be, wele xwedê ji Kurdan stend.

Îcar we go çi cîgerim, gelo başqanê me ji “dil û kezebê” Barzanî wek serokê herçar parçeyên Kurdistanê û xwe jî wek pêşmergeyê wî dibîne, yan ji qirikê û berjor de ye?

Duhok

Dema min ev berhem xwend, min xwe li saloneke sînemayê hîs kir. Evdo û serpêhatîyên Evdo di hişê min de bû fîlmek ji wan fîlmên Hollywoodê.
Di xwendina vê berhemê de li ser baskên hestan siwar hatim û bûm senarîst, bûm derhêner, bûm lîstikvan, bûm temaşevan…
Sahne sahne ketim pey Evdo û bêhnikên wî yên şadîyê, lê her êşîyam êşîyam êşîyammm…
Bi rastî jî xwezka sînemavanekî-e kurd ev berhem wek fîlmekî sînemayê dîyarî sînemahez û kurmancîhezan bikira.

Evdo, kurdê ne wek tu Kurdan, penaberê ne sîyasî û di ser halê xwe de jî belengaz, ligel ewqas êş û keser, xwe da tengala min û ez birim di Yewnanîstana kevnare û qedîm re derxistim. Bi wê kurmancîya xwe ya pak û zelal ku bêhna bav û bapîrên min jê difûrîya, ez kirim mêvanê Xweda û Xwedawendên mîtolojîk ên Yewnanîstana dîrokî û xwedan efsane. Bi saya Evdo min gilî û gazinên xwe ku Xwedayê yekxwedayîtîyê her tim çav û guhên xwe jê re girtibûn, bir dergaha Xwedayên mîtolojîk ên Yewnanîstanê. Min destên xwe li ber Zeûsê qralê Xwedayan vekirin û çend bêhnikên şadîyê jê xwest…

Evdo, kurdê ne wek tu Kurdan, penaberê ne sîyasî û bi ser de jî belengaz, jîyana xwe ya derbeder û tijekeder û perîşan raxist ber çavên min û dilê min ne bi xwe, dilê min bi min şewitan, lewre Evdo dengê êş û keserên netewekê ye. Evdo Kurdistana di nav destê xwînmjian de nalenale û bûye çar perçe, bi xwe ye. Di kesayeta xwe de gilî û gazinên netewekê diqîre. Ji Xwedayê yekxwedayîtîyê hêrs bûye, lê Xweda ji ber hêrs û kîna wî qul bi qul direve…

Evdo ez im…
Evdo tu yî…
Evdo em in…
Evdo rastîya êş, bedbextî, bêxwedîtî û bêxwedatîya Kurdan e.

“Em hema ji axa bav û kalan koç dikin û li bajar û welatê dûr û nêzîk bi cîh dibin û parsa parîyeke jîyan û qeteke asîman dikin”
Evdo piştî 16 ê Adara 1988 an li kulmeke hewa paqij, li parîyeke jîyan û li qeteke asîman digere. Lê mixabin, Evdo bi xwe jî zane di 16 ê Adara 1988 an de jîyan lê serobino bûye û xwestek û daxwazên li pey, tenê xwexapandin e, dembihurandin e. Dê her tişt ji bo wî sar e, xav e, bê tahm e, lewre Evdo ji hest û hîsên herî pîroz bêpar e. Nîyhandin-kutan li Evdo çûye gilî û hew lê radibe. Bi gotineke din, Evdo ji mêranî ketîye û mirîye. Lewre ha tu ji wê hest û hîsê bûye, ha tu mirî yî, wek hev in…
Li Ewropayê di nav garana jinên bedew û nîyhandokî de bi çermikekî ku ji bilî mîzê bi kêrî tiştekî din nayê, qaşo dijî. Ev karesat bi serê xwe sedemek e ku here di gora Sedam Husên de qulekê veke û  bi wî çermikê xwe yî ji bilî mîzê bi kêrî tiştekî din nayê, tê re bibe û bîne û di xeyalê xwe de silsila Sedam Hûsên bilewitîne, namûsê lê bike gurzeke bexdûnis…

Di 16 ê Adara 1988 an de dinya li ser serê Evdo hilweşîyaye. Di berhemê de ji bo Evdo bêhnikên şadîyê ne xwarin, ne vexwarin û ne jî ger û geştîya dinyayê ye. Ji bo Evdo bêhnikên şadîyê, bêrî û bêrîkirin e. Belê bêrîkirina salên berî 16 ê Adara 1988 an e. Lewma jî di bêhnikên şadîyê yên piştî 16 ê Adara 1988 an, Evdo tenê xwe dixapîne û di her bêhnikê de tahm û xweşî û şadîya berî 16 ê Adara 1988 an xwe li bîr û hişên wî diqewimîne.
Evdo di rengê şad û kêfê de her tim gilî dike, gazinan dike ji Xwedayê yekxwedayîtîyê…

Berhem têra xwe serkeftî ye û bi zimanekî xweş, dewlemend û têra xwe stewyayî hatîye honandin. Di xwendinê de mirov nasekine, natengije. Ji şêwaza nivîskêr a estetîk û ji tahma zimên mirov bi çargavî dibeze, mîna hespek li berîya Mêrdînê hicacê bi dû xwe bixe û li xwe ho venede…
Fewas Husên di vê berhemê de kesên bi çavekî biçûk li kurmancî û wêjeya kurmancî dinêrin, keremî ser sifra zimên dike û tahma kurmancîya resen, qedîm û têra xwe dewlemend bi wan dide naskirin. Bi kurmancîyeke dê û bav û kalên me pê dipeyivin honaye ku zimanê qaşo akademîk ê akademikvanan li ber sar û lal dimîne…
Her çiqas cîh cîh nivîskêr xwestîye Evdo li nav pêlên erotîzmê biqewimîne jî, malkambaxîya 16 ê Adara 1988 an ku çermikê nav nigên wî pûç kiribû û hew hiştibû lê rabe, hestên nivîskêr diqurmiçîne, nahêle em tahmekê ji wê erotîzmê bikin.

Encam:
Fewaz Husên berhemeke qerase dîyarî kurmancîhezan kirîye.
Serê me ji ber zimên bilind kirîye.
Bê pere û bê mesref em li Yewnanîstana qedîm gerandîye û bi Xweda û Xwedawendên mîtolojîk re kirine destbirak.
Cîh cîh li ser nezanî û belengazîya me gazin hene…
Bi ya min, ev manîfestoya êşê ya netewekê ye…

Rexne:
Divê Fewaz Husên tenê carekê Nazerînê kiriba mêvana xewneke Evdo ya şehwetîk û erotîk û hiştiba Evdoyê min mîna gao reşo te çi xwar, li ser sîng û berên Nazerînê biçêre…
Heyf!

Xwedê jê pirsî: We çi dît, we çi nedît, rewş û halê Kurdan çilo bû?

Cibra-îl got: Yezdanê min, gelek ji wan bûne milyonêr

Xwedê: Te got çiiii? Milyonêr? Bi çi?

Cibra-îl: Bi qaçaxê.                                  

Xwedê: Qaçaxa çi kuro!

Cibra-îl: Li ser sînorê buhişt û dojehê (cinet û cehnemê) xelkê bi qaçaxî, bi perakî zêde, ji cehnemê derbasî cinetê dikin.

Mebesta Cibra-îl ji vê yekê ew bû ku qaçaxçiyên Kurdan xelkê ji Rojhilata Navîn (Dojehê) derbasî Ewrûpayê (Buhiştê) dikin.

Dema Xwedê ev bihîst devê wî gaz û nîvekê ma ji hev û got: Çima we rê daye wan Cibra-îl?

Cibra-îl, Israfîl, Izra-îl û Mika-îl, herçar milyaketên qerase bi hevre li Xwedê vegerandin: Ey Xweda, van hîn gunikreş di ser xwe de nedîtine, incex gunikreş karibin van sînoran li ber wan bigrin.

Ez bi qesema navê wî xwedayî kim, vaye gunikreş û tirrkewên ji wan re derketin û deryê Sêmalka heft qufil lêdan û wek pira miradan li bajarê Kolnê kilît avêtin çemê Diclê.

Ez bi telaqên pîre Eyşê kim, Cibra-îl û Izra-îl bi xwe jî bên êdî nikarin wî derî careke din vekin. Kakacanên li Başûr tirr ji biracanên li Rojava berdan û ew di wê tirs û hejaryê de hiştin.

Law hey xwedê agir di mala we xisto! Ma hûn bûn Sayxis-Pîko, ma we bi telaq û melaq sond xwariye, ma we bi gora Barzanîyê nemir sond xwariye ku êdî hûn vî sînorî venakin! Heyra welleh me got qey hûn henekan dikin haaa! Erê qurban ji berê de dibêjin: (zikê têr hay ji yê birçî nine). Li Başûr halê wan xweş be, li Rojava kî ji birçîna mir ji vî ve!

Dibêjin li Başûr hezar milyardêrên dolar û zêdetir ji deh hezar milyonêrên dolaran çêbûne, wey xwedê wan zêde bike rebîîîî. Ma belkî hema peşkek wan li me jî keve, ev xeber ne li ser bextê min û Lotikxanê be haaa, ev xeber di KNN TV de me bihîst.

Law qerdaş, hema hinek zikat, mikat, kuro hinek hestî mestî ji birayên xwe yên li Rojava re bişînin heyran! Ma bera rojekê, bera carekê serê me jî, hinekî bi we bilind bibe wîîî!

Lê werin vê ecêba kesanedî, li hawîrdora Sûrî sînor vekirî ne, tenê li Sêmalka, di navbera Kurdan de, di navbera Başûr û Rojava de bi qufla Sayxis-Pîso hatiye girtin, îcar yê ku ev sînor girtîye ne aferîn jê re û wesselam!

Kurdistan

Got: Erê kuro!!!
Em li qehwexanê bûn, hemû zariwên me  xwe kar kirin û gotin dêya serok di nexwesxanê de ye, em herin serdana wê. Ji min re gotin xalê Huseyn tu jî were.
Lawo ezê bêm ku, çavên min kor in, ez xweşik ber xwe nabînim, ezê bêm çi?
Gotin na hemû kesên welatparêz divê bên.
Ez mecbûr kirim, ez jî bi wan re çûm.
Em gihiştin ber nexweşxanê,tu ci bibîne!!
Bi hezaran kes kom bûne.
Dê weledê xwe avêtiye.
Na piştî demekê polîsan dora me girtin û xwestin em belav bibin, lê girse belav nebû.
Piştî demekê polîsan êrîşî girseyê kirin.Gava êrîş kirin, wek pêlên avê li girseyê ket û di wan pêlande ez ketim erdê û di nav lingan de mam.
Çi kesê bazdida pêl min dikir û direviya.Hestîyekî sax di laşê min de nema. Ne kesî ez ji erdê rakirim û ne jî li min pirsîn, ez tenê li wê qadê mam.
Piştî girse belav bû, du polîs hatin bi destê min girtin û ez ji erdê rakirim.
Ji min pirsîn “dayê ne îşîn var burda?”.
Mn got efendim ben kor dir, hastaneye ziyarete geldim.
Polîsan ez birim xistim tirimpêla xwe û anîm heta mala min ber derî”.
Min got: Xalê Huseyn, piştî wê tu nema çû çalakîyan?

Got:Ez!!
Wey lolo!
Ji nûvre bi def û zirnê bên ber derîyê min jî ez nema diçim tu çalakîyan.

Mesela xalê Huseyn û çalakîyên li Tirkîyê hema weke hev in.
Ev sîh sal in li Kurdistanê dar û daristan nehiştin şewitandin kesekî dengê xwe nekir.
4000 gund şewitandin.
Bi tonan gaza çavşewitandinê bi ser me da reşandin kesi dengê xwe nekir.
Ûgûrê 12 salî bi sêzdeh gulan kuştin kesî dengê xwe nekir.
Doh bû li Roboskîyê 35 gundîyên Kurd bi bomban parçe parçe kirin,wan li wê meydana Gezîpark  hawayî fîşek diteqandin.
Ya muhîm,
Di van çalakîyan de çi fêda me heye?
Xwestekên wan çine?
Di nav xwestekên wan de “Ji bo Kurdan azadî” heye?
Dibên bila Tayîp here.
Başe em bêjin Tayîp çû, gelo wê kî bê?
Ew kesên ji Tayîp baştir kîye?
Nevîyê Asena Baxçelî yan heramzade Kiliçdaroxlî yan Tirk îşî çepên Kemalist?
Ma ev 75 sal ne Kemalîst li serî ne?
Li gora dîtina min, divê em Kurd îro nebin teref.
Em bi xwe wek Lotikxane Partîsî nabin teref û wek xalê Huseyn gotîye; ew li defa hewarê jî xin em nakevin çalakîyan!
Ji we kî diçe oxira wî ya xêrê be.