HELBESTEK  NIFŞÊ NÊRÛMÊK

Û QÎÇEK BENÎŞT 

 Mehmûd Hewlêrî-24/10/07-

Min gelek caran pirsiye, gelo helbestên nêr û mê jî têne nivîsandin. Yan jî heya îro ciwamêrekî berhemekî wiha afirnaiye...

Berhemên wêjeyî, ku di nava hestên edebê de têne hesibandin hinekî nêrûmêk in, lê dîrekt û bê guman cûreyî nêrûmêk hatine afirandin. Ji aforîzmê cûdatir cûre... Ji romantîzmê cûdatir cûre... Ji lîrîzmê cûdatir cûre... Ji epîkê cûdatir cûre... Ji dadîzmê cûdatir cûre... Ji nûjeniya duyemîn cûdatir cûre... Ji destanî cûdatir cûre... Ji bîranînan cûdatir cûre... Ji otobiyografî cûdatir cûre... Ji lêkolînan cûdatir cûre...

Ji her cûreyî cûtadir cûreyî taybet û xweser...

Yanî cûreyê ku navê wê nêrûmêk be... yan jî Elîgulê!...

Heya weke îro kesî bersiva min nedaye...

Pêşî min ji Serbaz pirsî... Serbaz,  bi çavên korîk li nava çavên min nêrî, got: Wisa tişt çênabe kaka.... Ev cûreyê edebiyatê, li cîhanê tuneye...

Lê Ednan, ku ew jî di nava cîhana medya de şev û roj dike yek û dixwaze bigihe deverekê, hinekî dirêj axivî, got: Xeyooo, helbesta Ereban ya dema çilptazî, ku dibêjinê ya cahiliyê, (ji xwe cehalet tazîbûn e. Herçiqasî Ewropiyan tazîbûn modernîze kiribin jî) û çaqloqên wan xuya dikirin,  gunikên wan ber bi hewa dibûn jî û piştî cenabê Mihemmed ku cil û berg li Ereban kirin jî, nebû...

Koçer, ku ew jî rojnamevanekî li ser computerê ye: Ohooooo, helbestên Nerûda mêranî ne, yên Nazim Hikmet, hin nêr in, hin nêrûmêk in... Yê Cegerxwîn teva nêr in... Eger tu qîçek benîşt bike nava gotinên helbestê û bi hevûdin ve bizeliqîne, wê bibe nêrûmek û wesselaaam!...

Qîçek benîşt!...

Me di zarokatiya xwe de, dema şîrêza me xelas dibû, me qîçek benîşt bi kar dianî û kaxezên xwe bihev ve dizeliqandin. Bîranîna zarokaitya Koçer jî hate bîra wî heya ku ev mînak da...

Min jî îro biryar da kaka, ku ez helbesteke nêrûmêk binivîsim...

Kî çi dibêje bila bibêje û çi rexneyan dikin bila bikin.

Berî wê, dixwazim wateya nêrûmêk jî bibêjim....

Nêrûmêk.... Kin û kurt... Nêrûmêk = Elîgulê...  Ne Elî ye, ne jî Gûlê ye... Lê her du ne... Yanî Elîgûlê....

Hun dikarin navê helbesta min jî wisa deynin kaka...

(......)

Digotin, li welatekî mirîşkek hebû...

Rojekê ji rojan, got ezê hêka betê bikim...

Gotin, bavo, qûna te ne ew qûn e, tu bike hêka betê...

Hêka betê wê te ji hev veçire û qûna te wê  bidire..

Tu wî delala me, tu wî xweşika me, eger bidire qûna te,

Wê bi inirê Dîkê me...

Mirîşkê got: Ez ewle me li qûna xwe, ezê bikim hêka betê,

Bila bi inirê Dîkê me...

Mirîşkan çiq tê nekir, dawî hawara xwe gihandin Dîkê xwe...

Dîkê malê hat û bang da, li dora mirîşkê çû hat û got:

Ez qûna te nas dikim mirîşkê, tu çima dike hêka betê?

Tu bike hêka betê, wê biçirre her deverên te...

Yanî bidirrêêê qûna te... Ezê bifiskînim kê, bêyî te...

Mirîşkê got: Dîko... Gelek mêyik hene li dora te...

Bıke kêf û seyrana xwe, nenêre li dirrandina qûna min..

Dîk got: Keçko biqere, rûne li mala xwe, bixwe garis û baçîkê xwe

Qîma xwe bîne bi qedera xwe...

Mirîşkê got: Ew çi gotinin kurooo  gidyanoooo

Tu şerm naki dilîzi bi qedera min

Tu nizani me derxisitye hevsarê xwe...

Êdî em jî bûne şivan û gavanê xwe...

(.....)

Gelî xwendevanên hêja, eger hûn vê nivîsê derî exlaqê çapemeniyê bibînin, gunehkarî ne ya min e... Hun tev dizanin ku em û Tirk bi salan e têkildarên hev in û di şer de be jî em her du basik ketine tora hev. Her roj, “bila îstîsna” her saet li medya Tirkan temaşe dikin... Medya Tirkan exlaqê çapemeniyê jî  kiriye bin lingan ha ha, ha ha diperçiqîne û gemarî kiriye... Bandora wê li me jî bûye...

Çapemeniya Tirkan li gorî exlaqê Yenîçeriyan tevdigere... Hûn dizanin ku yenîçerî jî, ocaxa zarokên revandî ye... Ocaxa Yenîçeriyan wiha arzan negirin destan kaka. Ji vê ocaxê derdorê 60 Sadrazamî Azam derketin û wezîrtiya milê rastê yê Padîşahên Osmaniyan kirin. Herçiqasî, 40 ji van Sadrazamî Azam, ji aliyê Dewletlûyên Cîhanşûmûl î Osmanî ve hatibin kuştin jî.. Mîratzadeyên hinekan ji wan îro, li serê civaka Kurd bûne bela... Belayeên bi qesewaaat!..
Eger tiştekî wisa  hebe, çavkaniya gunhekariya vê babetê çapemenî û medya Tirkan e... Ji niha de lêbûrîna xwe dixwazim kaka!.. 

24/10/2007-

Rojek ji rojan                                  

Mehmüd HEWLÊRÎ-19/10/07-Hewlêr-

Rojek ji rojan....

Rehme li dayik û bavê guhdêr û xwendevanan...

Ya Allah, ya Yezdan.... Me çîrokek heye ji dîroka hêrik û kavilan...

Tirkan tezkere derxist û kirin hawar.

Bi tank û topan kirin toz düman û dixan...

Dibêjin “Em in cengawêr cîhanşûmil û xwediyê  şûr û mertal û riman

Eger hûn PKK ji Başûr dernexin... Karayilan, Bayik û Aydar...

Bi hevre kelepçe nekin, zincîr û lele nekin...

Em tên û li ser serê we bikin tofan...”

Wê roja ku Tirkan bi tirr û fisên xwe dikirin toz û dûman

Xweliya tifik û tenûran hildidêran... Gelê Kurd li Hewlêr...

Amed, Mêrdîn, Silêmanî û Dihokê rabûne ser lingan

Digotin: “Ne bi gotin û galgala dikana Qaso û Misto ye

Em ne Kurdên berê ne ku ji bo Roma Reş bibin şûrkêş û şervan

Em in zarokên rojê nebiyê Med û Mîtan

Qet em rê nadin, telqareş, zordest û  dagirkerê Tirkan...”

Guhdar û xwendekarên delal û çelengvan

Em gihane dawiya çîroka xwe, ji bilî nijadperestên Tirkan

Rehmet li dayik û bavan...

HEJÎRÊ  HAŞO

Mehmûd Hewlêrî-09/10/07-Hewlêr

Nebêjin ev çi nav e.

Bi xwedê navekî ku pêwist bû bêhtirîn dirêj bibe. Ji ber ku xwediyê vî navî, di malaqiyê de cih nade

Ji sedema malaqiyên vî neciwamêrî, rewşenbîrekî li kolana Brukselê gotiyê: Tu çi palêsî gidîîîî! Ew jî keniyabû. Lewra me xwest vê mijarê ji payîtexta Yekîtiya Ewropa Brukselê, dirêjî payîtextaq Herêma Federa a Kurdistanê Hewlêrê bikin.

Serbaz telefon da min û got dixwazim te bibîninm.  Me li qehwexaneyî rewşenbîran civan da hev. Serbaz, hinekî dereng hat, lê dema kete hundir, mîna gamêşekî hêcbûyî, duxan di firnikên wî re difûriya... 

Ez hinekî tirsiyam. Hîna min  bixêrhatin nedayî, bifermo ne kirî Serbaz bi hêrs got: Kaka, ev rewşenbîrên Bakurî çima wisa ne? Qet şerm nakin, nizanin rûmet û silûk çiye?

Min, matmayî got: Kaka, te xêr e, te kişûmat dane ber xwe, bêguman xususiyeta wan birêzan jî, yên baş û ne baş hene,  beşên ji hev cûda ne? Çiyeee, te xêr e?

Serbaz, li ser hev û du sê caran bêhna xwe kûr kûr kişand û elhemda xwe anî, şehidand û got: La hewle we tileûbileeeeh!... Laaaa îlaha îlelaaaah û bêxîretî...

Min tu wate neda vê hawara îlahî û asûmanî...

Serbaz, piştî bêhna xwe bi gotinên îlahî û asûmanî pêçan û hildêrane nava çavên min  got: Hejîrek hatiye... Haşo ye, Maşo ye, çi jehr e nizanim Kaka. Dibêjinê Hejîrê Haşo!.. Pirtûkek nivîsiye...

Min got: Kaka, dive tu bizanibe ku ew kes ne Bakûrî ye. Ya duyem, pirtûk nivîsîbe baş e, çima tu diinire?

Serbaz, kire niçe niç û serê xwe hejand û got: Bisebire Kaka, cenabî te meselê nizane...

Çarneçar ez bê deng bûm, Serbaz berdewam kir: “Hejîrê Haşo, berî 8 mehan hatibû Konferansa Şand û Huner  û di axaftina xwe de tenê pesnê Perîşana Keçel da û got, jineke wiha devçarox e, dêlika guh çermeloqî ye, wisa pozbilîkîtke... Ew jinî di dema xwe de mîsyonerî dewleta Beljîk bû, di encamê de bi keşeyekî re zewicî... Ev jî tuneeee!... Balaaaam!... Dawî li ber rayedarên herêmê geriya,  lavlav-kir, kûziya û got, dixwazim di derbarî Barzaniyê Nemir de pirtûkekê binivîsim. Temenî Hejîro zêdetir ji heftêyî ye, lê pirtûkên wî yek e nabe du... Piştî ku tirê wî bûne fis dixwaze  xwe weke nivîskarekî, weke rewşenbîrekî navdar bide nasîn û rayedarên Başurî bixapîne. Dawî xwe gihande rayedaran, malaqî kir, dev û stuwê xwe xwar kirin û “mana xwe li Başûr” erê kir. Li otêlekê hate bi cîh kirin. 8 meh darbas bûn Kaka... 8 meh.... Niha jî, pirtûka wî anîne cem min, dixwazin ez wergerînim zaravê Soranîîî... Kaka Kurdiya wî mîna geyayê li dara spîndarê tê pêçan e û di nava dirih û striyan de xeniqî ye. Gijonek û xerpîşonkî ye!.. Gotinên Tirkî weke “pox” li ser zimanê wî ye û haha-haha bi kar tîne. Min got, Kaka ev ne Kurdî ye, Tirkî ye, dibêje “pox” ketiye ser zimanê me... Lê, pirtûk dijunên li dijî PKKê ne Kaka... Çi alaqetî Barzaniyê Nemir û PKK bi hev re heye Kaka... Rojnameya min xwest ez hevpeyvinê pê re bikim, devê xwe vekir û li dijî PKKê, li dijî Apo axivî... Min got,  Kaka, mijara me pirtûka te ye, ne PKK û ne Apo ye... Were ser nîrê zêrîn.. Were saaedetê... Lê di her gotina xwe de bi nîrê zêrînde rît û bi ser saadetê de mîst... Aaaa niha, ez ji wir têm... Min dîn û sewesî bûme Kaka...

Di cih de min, bangî garson kir ku çayên me nû bike...

Lê min newêrabû devê xwe vebikim. Di nava bêdengiyê de bendeyî axaftina Serbaz bûm. Fişşêna firnikên wî bi dawî hatibû, hinekî jî aram bûbû, lê di nava xwe de difûriya.. Piştî çayên me hatin, destê xwe avête çanteyê xwe û pirtûkeke weke broşûrê derxist û avête ber min.
Min got broşûr e... Lê, dema min li nava pirtûkê û bergê pirtûkê yê paş û pêş nêrî. Min dît ku pirtûka birêzanî Hejîrê Haşo bû. Teva 59 rûpel bûn... Min di destên xwe de bir û anî, min kir û nekir navek lê ne kir, pirtûk e, biroşûr e tênegihiştim.  Li gorî rûpelên norman 9-10-11, herî zêde 12 rûpel dikirin.

Min di berxwe de got: Piştî 8 mehan, li oteleke 5 stêrik, tenê nivîsandina buroşûrekê şerm e... Kirêtî ye, heqareta li nan û xwêya xwarî ye....

Min ji Serbaz pirsî:

-Kaka, te ne pirsî ev çiye?

Serbaz:

-Min pirsî Kaka, got, ev bingeha pirtûka ku ez binivîsim e...

Devê min ma ji hev...

-Kaka, piştî 8 mehan... Ev henek-pê kirina bi rayedarên Başûrî ye, Hejîrê Haşo dixwaze,  8 mehên din li otêlê bimîne, peran bistîne haaaa!..

Serbaz, bi hêrs:

-Kaka dive ku em li ser vê mijarê rawestin. Beşek ji rewşenbîrên Ewropa û Bakur Herêma Federe kirina pêgiha rantê, kirine mêrga çêriyê, alifê xwarinê, delavê vexwarinê...

Serbaz hinekî rawestiya, keserek berda û berdewam kir: “Kaka, ev jî ne bes e nakokiya navbera hêzên Bakur û Başûr kûr dikin, ji bo berjewendiyên xwe gelacî û fesadiyê dikin.”

Min, di ber xwe de got: Bi Êlim rast dibêje, loooooo!....