Mahmûd Hewlêrî

mahmudhewleri@hotmail.com

DEXALETA NAM-DEGER Π SIYASÎ

Piştî nivîsa min ya dawî ku weke hawarekê bû, dilê hevalên min sot. Roja ku nivîs hate weşandin, her sê rojnamevanên hevalên min, bi ser malê de girtin û gotin: Bes e kaka, te hetka me bir, qîma me nema tê ku tu navê me di nivîsên xwe de bi cih bikî. Em rojnamevan in, karê me bi lîstik û dek û dolabên Xêro û Dêro re tuneye. Eger tu wisa bikî, em nema diçine qehwexana rewşenbîran û emê li hemberî te, di  mehkemeya kûbra de dozê vekin. Tu dizanî ku li salona Şeraton,  ew rewşenbîrên wêranzar, nema pêça xwe didine me. Ji me inirîîîîîî ne!...

Çar ne çar min got: Baş e kaka, hûn jî birevin, hun jî ji rastiyê birevin, biron Kaka biron… Bila kesên bê xîret û bêsilûk hespên xwe di holka siyasî û entelektueliya Kurd de bibezinin, hûn jî birevin. Ev jî çarenûsa xerab a gelê Kurd e. Xirabo, xirabooooo ye!

Lê min cardin anî bîra wan ku karê herî zor yê nivîskariyê, nivîsandina karên dexaletê ye. Her sêyan bi yek dengî got: Ev ji ku derket Kaka, tu dixwaze çi bibêjî!?

Min devê defterê vekir û got: Kaka binêrin, ev nivîs ji bo bêrîkirna bardaxên raqiya li Çîçek Pasaja  Stembolê ye, ku di nava entelên bi nifşê xwe Tirk in bêne vexwarin e. Gotina pêşî hawar e… Gotina duyemîn ezbenî ye, gotina sêyemîn bextreşî ye, gotina çaremin telaqreşî ye, gotina pêncemîn dexalet e. Kî dexaletê dike? Yek: Kesên gunehkar. Du: Kesên poşman… Sê: Kesên ber bi xiyanetê gav diavêjin. Çar: Kesên bê xelat û bê silûk. Pênc: Kurtîlxwer… Şeş: Kesên melaq. Erêêêê, erêêê melaaaaqqqq!.

Kaka, ez gotina melaq jî, hinekî vekim û şîrove bikim. Ji ber ku ev gotin ji bo perwerdehiya hestên mirov jî tê bi kar anîn. Melaq: Mîna karikên mîjok e. Eger mirov sêwî be û fêrî lûtan bûbe… Fêrî kurtêlên ber tenûran bûbe, kaka ew kes ji zarokatiya xwe û heya temenê xwe yê dawî melaq dibin. Hemi dibin, diqusihin… Ar û arnamê nasnakin. Namûs û namûsnamê jibîr dikin. Ademiyet û ademiyetnamê diavêjin pişt guhên xwe. Silûk û rûmeta wan, di pariyê devê wan de ye.

Mirovên melaq, kesên herî derfehatî û zalim in. Diranê wan kaka, diranê wan di pişta stiwê wan de ne. Pora wan di aniya wan de şîn dibe. Mirov rûwê wan nabîne. Weke Hêstirên şemûs in, ku mirov  li pêşiya wan biçe gezan didin, ku mirov li pey wan biçe pihînan didin.

Dema têr xwarin, girêka xwe pişt werîs xistin, ya azinellah kaka, ya hefiz xwedoooo, dayika xwe difiroşin,  bavê xwe nas nakin.

Niha rewşeke wisa derketiye holê.

Pirranî,  piştî ku Beko Ewan Metînger Mehmedok ku yek ji melaqên AKPê ye, çû başûrê Kurdistanê, hinek kes û derdorên herêmê, kes û derdorên  ji bakur ku hesbel-qeder ji hêlîna bextreşiyê silikî ne, hevdîtin kirin, melaqiya mezin dest pê kir. Rastiya kesayetiya hinek kes û derdoran hate hildêran.

Bînerin kaka, binêrin melaqê mezin ku ocaxa bavê xwe tefand û ya apê xwe korîk kir, çi dibêje: Ezbenî û birayê delal Ehmedo Eltano, birêzanî dostekanî qedîm Alew Erato, û Yasmînî Çongeran  Emerîkano, min bêriya we kiriye. Min bêriya bardaxên tejî raqiya li Çîçek Pasajê kiriye.  Kanî ew roj, ku em bêne cem hev û bardaxan poşî hev bikin û bi ser dilkê xwe de berbidin û bibêjin, yarasiiinnnnn can ezizim yarassiiiiinnnnn?

Ax, dayê ax, xwezî bi wan rojên berêêêê!... Ez bi xwedê kim, tu bi xwedê ke, ew bi xwedê kin… Haaa îro ez li Hewlêr im, Monîca 120 hezar euro di bin min de ye, salona Şeraton û wiskiya di bara wê de berqebelî min e, diraveyên wê jî, ji sendoqa veşartî tê dayin, lê ez bêriya we dikim, ez bêriya şildim bildim dikim.  

Erê Kaka, îcar hûn sê rojnamevan hatine û hûn dibêjin, hîq û boq, tu nema dikari navê me binivîse. Baş e kaka nanivîsim, nanivîsîm… Pêdivî bi hîq û boqa we nîne!...  Ezê dostekî qedîîîîîmmmm ji yê Qaşo Kaşo, an jî Qaşo Yaşo bibijêrim û bikim qehremanê xwe. Û bi Agabeyî meleqî namdeger siyasetmedarî bêrîkê biçim “li Mahfelî Şerqê’ berdaxên Iraqiyê bi ser dilkê xwe berbidim. Oxxxxxnaaayyy!... 

Bila dayik û bavê ciwanên Kurd li serê çiyan, di zindanan de bişewitin û hûn jî li kolanên Hewlêrê gera xwe bikin, li pey rayedarên hêzên başûrî bibezin ku hûn nûçeyekê amade bikin. De baş e, kaka baş e… Ezê di ser girrrêêê we re,  di vê nivîsa xwe de bibêjim: “Agabegim Uskudari geçer iken tirrre llalalla laaaammm”. Û masiyên Tarabya di restorantan de, li bendeyî nam- deger siyasetmedarî bêrîkanî ne  û ezê bibêjim, “de bixwe lawo bixwe, bavê te xwar Kurd xelas nebûn, apê te xwar Kurd xelas nebûn, tu jî û kurê te ku bi Kurdî nizane jî bixwe Kurd xelas nabin…“

Kî dibêje, Kurd mirduwa kaka kî dibêje, Kurd her hebûn kaka her wê hebin û wê hebiiiinnnn!. Erê raîmanelleh wê hebiiiinnnnn!...

08/01/2008-Hewlêr

HAWARA SERBAZ!..

Serê sibehê, bi zîrrêna telefonê hilçeniyam...
Bi dengekî gijelokî, min got elooooooo! 
Li hemberî min dengekî hêrs û yarî got: Aloooteynnn…

Hîna min negot, aleyna we aleykû,mesalam û we rehmetullah û berakat! Mirovê hemberî min Serbaz bû.  

Di nava xilmaşiya xewê û westandina roja berîtir de, ku heya saet berî sibehê kar kiribû, berî ku biçim ser cihê xwe, devê min bostekê ji hev vedibû, dawî min got: "Xêr e Kaka?"
Ji dengê Serbaz diyar bû ku xwe ji hêrsa li hemberî rewşenbîrên bakurî xelas kiriye. Bi dengekî melûl, lê hinekî lerzok got: “Kaka, cêşî Tirk tewekel nîne, mesele çi ye, har bûye, ha ha êrîş dikin vir û wir û dera din... Ne dema Timurleng e Kaka, ne jî dema Xan Cengîz e, ne jî ya Selîm Yawuz e… Di parlamena Tirkan de, di Serfermandariya Artêşa Tirk de, di Qesra Çankaya de, li mala Denîz Baykal, ji mala Dewlet Bahçelî… Çiye xêr e!... Dewlet Bahçelî mirovekî bê dûnde ye Kaka, lewra dixwaze zarokên cîhanê teva bikuje…  Zelzele heye Kaka! Doh bû,  ciwan, zarok, navser, jin, kal tev li kolanan bûn. Niha jî cêşî wan li kolanên bajarên Kurdistan in, di nava zevî, mesîl, newal, beroj û nizaran de ne... Bakur ne bes bû dest avêtin Başûrê Kurdistan… Mirov dibêje roja heşerê ye. Niha  ketin Başûrê Kurdistan… Zûûûû were Kaka em biçin Xabûrê, em biçin Duhokê, em biçin ber bi sînor!"
Rastî ez ketim nava dudiliyan û hinekî tirs li dora min peyde bû … Lê min xwe zû da hev û got: “Kak Serbaz, fişe ye… Ocaxa Yenîçerî, cardin lûtan dixwaze… Box bûye, qazan ji ser tifikê daniye… Ewê çend dewranan bidin xwe û pîs pîs vegerin qijleya  xwe…  Hinek lûtan ji Erdogan bistînin û rûnin”. Lê qet min nedizanî ku birrek rojnamevan derketine rê û ber bi Xabûrê çûne. Serbaz dereng mabû, dixwest min û wesaîta min bi kar bîne…

Dema ku tezkere ji parlamena Tirkan derket, Serbaz dîsa, telefon kir û ez ji nava cihan rakirim, bibez birim cihê mitingê û mikrofon kire destên min got: Biro, biro ji kesan bipirse çima miting lidarxistine, ew bi çi armancê beşdarî mitingê bûye…

Niha jî dixwaze tiştekî wisa bike…

Min nirx dida rojnamevantiya Serbaz, hem dilgerm bû, hem dilsoz û hem jî rûşiştî… Berê digotin, 3 tişt hene dilbiêş, yek qereçî, yek mirîşk, yek jî mêş…  Çiqasî tu kiş dike wan, xwe didine pêş… Îcar ya çaran jî, di demûdewranên me de rojnamevan in… Tu çiqasî dibêje, Kaka bes e, biron,  bes e, piştre emê agahiyan bidin, ew xwe didine pêş û pirs li ser pirsê dikin… Serbaz jî yek ji wan rojnamevanên ku paşde gavê navêje ye û pirsên wî jî di turikê wî de amade ne…

Hîna ez di nava hişekî bê biryar de diçûm û dihatim, Serbaz got: Kaka ez li cafeyî rewşenbîran bendeyî te me û telefon girt... Çarneçar, ez rabûm, di nava kasûliyeke mêşmirî de min cilê xwe li xwe kirin û qista cafeyî rewşenbîran kir.
Bi rabûna min  re ajansa DIHA hate bîra min.
Lê min got, Serbaz bêyî wan gavekê navêje... Xwedê dizane ku Serbaz, Ednan û Rêdûr, berî telefonê bide min ew agahdar kirine...
Car din min dil nekir û destê xwe dirêjî telefonê kir. Çawa dengê Ednan hat, min got, ev kat û katên te teva baş, Birêz Adnan, cenabî te çawa ye? 
dengê wî jî, liqasî yê min di nava girêdaneke şimadanî de hat... Xuya bû ew jî, nû nû ji xewa şêrîn radibû... Min di ber xwe de got: Gidîîîî, eger rojnamevanên gelê Kurd, mîna min û Ednan bin, weytîîîîî li Kurdan.... Bavo rojnamevanên cîhanê teva hinekî qereçî ne, hinekî rûşiştî ne, hinekî jî baz û pêlewan in û macereperest in... Rebenîîî ji me dibare bavooo!... Tirkan tezkere derxist, artêşa Tirk ji erd û ezmanan hewa germ dibalivîne, bablîsok û toz û dumanê radike... Cebilxane li sinor kom kirin, rewşa awarte îlan kirin, aaaaa niha jî li gorî ragihandina Serbaz, eskerên artêşa Tirk ketine xakî Başûrî Kurdistan… Hal û ahwalê me waweylê ye!...

Min di ber xwe de got: Ev segbav wê xakî Başûrî Kurdistan jî mîna xakî Bakurî Kurdistan tarûmar bikin…
Piştre min fam kir ku Serbaz, berî telefonê bide min, li Ednan geriyaye û gotiye: Kaka eskerî cêşî Tirk kete Xakî Başûrî Kurdistan, rojnamevanê cîhanê, yên Tirk teva çûn Xabûrê, zûûûû werin em jî biron, zûûûû zûûûû zûûûû…

Hawara Serbaz, ji aliyekî ve  rojnamevan, ji aliyê din rewşenbîrên li wan mûn dikir jî rakirine ser lingan… Dawî rewşenbîrekî gotibû Serbaz:

-Kaka cihê hawarê ne ez im, fermandarî hêzên Pêşmerge ye, PKKe ye, bifermo telefone bide wan Kaka… 

22/12/2007-Hewlêr

SIYASETA  BÊRÎKÊ

Merheba Hewlêr!..

Dengê hawarê tê, dengê qîrên û teşqeleyan

Ji aliyekî ve Ereb, ji aliyekî ve  Faris, ji aliyekî ve Tirk, ji aliyekî ve Emerîkî...

Ji aliyekî ve jî dengê entelên Bakur...

Xwedê xerabike mala paç-xweriyê...         

Lût çiqasî şêrînin bavooooo!

Merheba Hewlêr!

Ji her çar derdoran ve siyaseta berîkê ketiye rojevê...

Min got, golikên paçxwer, Ednan û Serbaz gotin, ev peyv giran e, tewanbarî ye. Pêwiste tu biguhere... Min jî got, bifermon kaka, bibêjin, weke çi?

Serbaz, çavên xwe korîk kirin û bi dûrnêrîneke zîrek got:Kaka, ev siyaseta bêrîkê ye. Kîjan entelê bakurî tê başûr, li devê dergehê kela Hewlêrê radiweste, mîna bazirganên sedsala navîn, çavên xwe li lûtan digerîne... Aaaaaa doh bû, entelekî ku hundirê wî xişxişîye û di ava kîmyewî ya serê wî de, tenê polemîk hene, got, aktorê sereke yê çareseriya pirsgirêka Kurd Emerîka ye... Kaka wa dibe? Gelo Kurd li ku ye? Çima ne gelê Kurd aktorê sereke be? Entelekî din jî, pêvajoya îroyîn û helwesta  hêzên başûrî Kurdistan, weke taktîk binav kir. Na kakaaaaa, taktîk be jî divê Kurd li himberî hev taktîkan bikarneynin. Êdî dema taktîkbikaranînê derbas bûye kaka! Li himber dijmin erê, lê li himber Kurdan bikaranîna taktîkan wê bibe sedema bûyerên nebaş canekem! Divê êdî em Kurd ji demokrasîya cîhanê dersan wergirin, dersên baş. Dewletek wek dewleta Tirk a terorîst radibe partîyek wek DTP digire, serî li dadgehê dixe û pêvajoyek normal dide destpêkirin. Bo Kurd nikaribin vê pêvajoyê bikarbînin kaka! Lê em çi dikin? Em jî bê dadgeh û bê edalet hevdu dêşînin, partîyên hev digrin û mafê hev binpê dikin. Ma qey em wek dewleta Tirk jî demokrat nayên kaka!?.Ka mafê mirov? Ka demokrasî?

Kes jî dengê xwe dernayêxe...

Ji berdêla dijber bin, dengê xwe bilind bikin, em hevdu mafdar derdixin û dûrî pirsgirêkê diaxivin. Ev giyanî têkçûyî, ev helwesta paçxwerî, nikare pirsgirêkên gelê Kurd bîne zimên. Tenê dikarin  çavên xwe berbidin lûtan... Ev jî Siyaseta bêrîkê ye kaka..!.   

Merheba Hewlêr!...  

Biraderê Serbaz rast dibêje. Eger enteleên Kurd di vê pêvajoyê de, helwesta hinek hêzan bi taktîk şîrove bikin, tiştên din têne bîra mirov. Nezanî, xeşîmî, lût, yanî siyaseta berîkê. Me dora hev pêçaye û dixwazin hevdu bi “mirina reş” ji holê rakin. Dijminê sereke yê Kurdan Tirk jî, bi salane bi mirinên cûda gelê Kurd ji holê radikin. Dema nikare  û hêza dewleta Tirk tênagihije û dikeve nava zaafiyetê, serî li riyên birakujî û bikaranîna Kurdan dide.

Hewlêr, niha di vê astê de û di qonaxa ketina rewşeke xerab de ye.

Demên berê jî em ketin rewşeke wiha ya dîlzar... Me li hemberî şantaj û lîstikên dewleta Tirk destên xwe danîn serhev û rê ji şerê birakujiyê re vekir. Ev jî xeterek mezin e kaka..!  

Merheba Hewlêr!

Hawar daketiye... Qîr û teşqele  zêde bûne...

Û bêhna xwînê tê... Bêhna goştê kizîrî tê...

Hewlêr, tu çawa dikari bibi êtûn û firinên şewitandina mirovên Kurd?

Hewlêr tu çawa dikari bibi holka pîkola entelên paçxwer?

Hewlêr, tu çawa dikari bibi cihê dildaxa dayikên Kurd?

Hewlêr, tu çawa dikari bibi kezîkurê pepûkê?

27/11/2007-Hewlêr

PIZANÊ ZAROKÊN NETEPTE

Dibêjin, zaroka jîr, pizanê xwe bi destê xwe diqetîne.

Herçiqasî ev gotin ji bo Ristemê Zal nehatibe gotin jî, piştî tiving derket, mêrxasî qêlek bû, teknolojî mêrxasî tirrek bû. Yanî, di demjiyana teknolojî de, mirov nikare behsa cîwamêrî, ciwanmerdî bike. Nexasim ji bo kesayetiyên ketî. Ew kesayetiyên ku dikarin, dayika xwe, xwişka xwe û xesûwa xwe bifiroşin... Misqalî zirre exlaq bi wan re tuneye..

Eşkereye ku car din, çûkan civanê xwe li nava garisê Mema daniye..

Mema Kurd in... Di vê demê de, li hemberî Kurdan konsepteke dijwar dest pê kiriye. Kurd, di devê tivingê de ne. Di vê dema nazik û aloz de, kesên ku pizanê xwe qut kirine jî, ketine nava hewldanan. Ew kesên ku di dema ji nava çaqloqên dayika xwe derketin û pizanê xwe qetandin, ne hejmareke zêde ne. Lê mêşek jî dikare dilê mirov bixelîne...

Piştî hevdîtina Bush û Erdogan, rewşenbîrên Herêmî Başûrî, ne bi tevahîbin jî, ketin nava hewldanan. Ber êvarî, rewşenbîrekî navser,  bêhnbirehayî hate dîwanxaneya rewşenbîran. (Berî ku hêrsa rewşenbîr bînim ziman, dixwazim bibêjim ku dîwanxaneyî lokalî rewşenbîran, cihê gengeşiya rojane ye. Her çiqasî, ne mîna kursiyê baxçeyê azad yê Ingilîstanê be jî, nimûneyekî baş e...)

Modernîzasyona bê koordînekirî nîşan dide... 

Îcar, dema rewşenbîr hat û dîrekt çû dîwanxanê, her kesî berê xwe dayê... Wî jî nemerdî nekir, bi dengekî bilind, got: Birêzan, guhdarî bikin... Wisa nabe kaka, wiha nameşe... Pêwiste em rewşenbîrên Başûrî bikevin nava hewldanan, çalakiyekê lidarbixin... Ev çi exlaq e Kaka... Kesên ku pizanê xwe qetandine teva, a niha li Sheraton, salona wîp, zîp, kîp, tîp axir navê wê çiye nizanim, rûniştine û pizanê welatê Kurdistan qut dikin. Me dizanî ku Kurdistan dayika Kurdan teva ye. Me, ne dizanî ku Kurdistan, tenê dayika Qaşo, Hejîro, Dikelbabano, Hisênikê Pozlîkîtko, Hizb-ul Monîka ye... Komek mezin e Kaka... Hejmara wan derdorî 20 kesan e... Bardaxî wîskî, cîntonîk di destê wan de ne ha ha vedixun. Vedixun û gotinan rêz dikin... Be her qurtek quzelqurt re, ristek tezbiha şêxekî terîqê gotinan rêz dike.

Bi gotina dawî re, rewşenbîr rabû, ber bi dergehê derve meşiya... Dimeşiya û digot: Biron, biron, li hemberî wan xwîzikên ku pizanê xwe qetandine meşekê lidarbixin...

Mixabin yek rewşenbîr,  ji cihê xwe neqeliqî û neda pey rewşenbîrê hêrsbûyî... Mîna gotinên wî, ne bihîstin dest bi karên xwe kirin.     

Piştî nîv saetê, rewşenbîrê hêrsbûyî vegeriya, li devê derî bi dengekî bilind: Çarenûsî gelî Kurd bêdengî ye Kaka... Rewşenbîrên Kurd mêşmirî ne... Belengaz in... Tevizî ne... Felc in... Derwêş in... Derwêşên bê erbane Kaka...

Car din kesî bersiv neda... Fişşên pê ket û çû anîşka herî teref rûnişt...

Rewşenbîrê hêrsbûyî diberxwe de diaxivî:

Xîret maye di gotinê de...

Namûs maye di bin lingan de...

Exlaq têk çûye...

Maqultî, dibin şûnikê jinbavê de pelixiye...

Ciwamêrî bûye telaqreşî...

Mêrxasî bûye derew û nîq...

Rastî bûye baqê nîskan...

Zanîn û nezanîn bûye gorîfa xerboqî...

Dilsozî ji hev hatiye veçirîn...

Ademiyet pûç bûye!...

Li gorî van gotinan tiştekî ku mirov lê bimîne heyirî û weke nirxên civakî bide pêş nemaye... Tovê waweylê, bizrê mîrate, heveynê kûfikî  maye li holê... Teknolojî pêşket, ademiyet mir... Ne merd û merdanetî, ne jî adem û ademiyet maye...

Maf, nirx, ademiyet di bîrên petrolê de û berdaxên di destê Qaşo, Hejîro, Dikelbaban û hwd. de  hatine xeniqandin. Zilm e Kaka... Katî demûdewrana îro şûrê zilmetê ye... Yanî zordestî û pêkarîbûn, çarçoveya êrîşkeriyên micalkeysî û derfehatê hêdî hêdî teng dike.

Lê vê carê, ne tenê Tirkan, zarokên ku pizanê dayika xwe qut kirine jî,  tixubê Kurdan teng kirin... Tirkan dixwest ku telaqreşî, bêbextî û zordestiya welaqî bi hêz bikin. Tê zanîn ku welaqî dola qantirê ye...  Mirov li pêşiya qantirê biçe gezan dide, li pey qantirê biçe, pihînan dide...

Tirkan dixwest navbera Emerîka û Kurdan xera bike. Zarokên pizana dayikên xwe birîne jî ketine nava hewldanan...  Ha ha, ha ha ji bo çend otilmeyên qulorîk, bextê xwe reş dikin û navbera hêzên Kurd xera dikin. Ew kesên ku bi nan û ava Roma Reş mezin bûne, niha bextreşiyê di devên xwe re dimîzin.  Karûbarê rewşenbîrî kirine kîsik û xelîtkên xwe û ha ha, ha ha li pey xerakirinê dikûdînin.

Ew kes, ji Dola Qantirên Tirk xeraptir in, bêjelekiyê dikin...  

Ew mirov, ne ji berbetanê ûrê xwe bi tenê, ji rovî tirtirkê diavêjin.

10/11/2007-Hewlêr

EFSANE Û REWŞENBÎR    

04/11/07-Hewlêr-

Efsane dikelin... Gotinên jibîrbûyî di nava kela efsaneyan de difûrin... Kezîkûrên çîrokan, bi destanan re dikine tirat... Û kesên ku  rewşenbîriyê melaqî dizanin, stuwê xwe li ber çend otilmeyan ditewînin, di nava kurê ciwamêran de rûdinin û diaxivin. Ne jin in ku mirov bibêje wan, ‘wey li te kezî kurê”. Lê yek gotin heye ku pirranî xelkê dora Dihokê bikartînin, dibêjin: Xwelîser!...

Gelo wê xêr bike... Na kaka, gotin ligel mirovên wisa xêr nake. Mirov tif bikê wan, dibêjin baran e...
Weyla li vê kesnediyê!....

Kesên wiha ku dikarin otilemayan qulorîk darvebikin û di stuwê xwe bikin, bi navê gelê Kurd ketine nava tevgerê û ha ha xwe li ber tava heyvê hildidin. Geh di vê kanala Tirkan de stuwê xwe dirêjî ber nîr dikin, geh di kana din ya Tirkan de bejnûbala xwe ditewînin. Ya rastî Tirkiya wan jî xweş e... Tirkiyeke qerf dikin!...

Yek ji van kesan Mehmedî  Na-Mertîner demeke dirêj li ber PKKê geriya. Heya bi Brukselê çû. Dît ku tiştekî ku dakaribe ji nava lepê PKKê derbixe û bike kîsikê  xwe nîne, li  piyê paş vegeriya...  Berî hilbijartinên Tirkiyê kete nava tevgerê, geh li başûr bû, geh li bakur, geh li Enqerê, geh li Stembolê bû... Yek bi yek  çû serdana Kurdan... Kurdên ku av bi wan germ û sar dibe... Bi rayedarên Başûrî re jî kete nava têkiliyan... Rayedarên me jî mîna tiştekî di nava guwê xwe de bibînin kî diçe, dergehê xwe vedikin û bi wan re rûdinin, çaya ceylan bifermoyî wan dikin... Demekê nexweşiya rewşenbîrên bakurî bû, beza ber bi başûr... Mafî wan e kaka!... Başûr ne milkê bavê kesî ye, Kurdistan e, her kesê Kurd be dikare biçe welatê xwe... Ayaaa, ku ne ji segbavî be çûna başûr... Ya Mehmedî Na-Mertiner  ji segbavî bû kaka!...  

Ew jî rewşenbîr e!...

Lê Kaka!... Ya rastî min fam ne kiriye..  Li bakurê Kurdistanê pîvanên rewşenbîrî çawa ne?  Bi weqiyan tê pîvan, yan bi ritilan... Berê li Silêmanî digotin “ritila Batmanî”... Ritila Batmanî çawa bû nizanim, lê xuya ye ji ya Silêmanî cûda ye... Dibe ku pîvanên rewşenbîriya Kurdên bakurî jî bi “ritil û qopana Batmanî” be!..

Batman!.. Efsaneya sedsala bîstûyekê... Yanî petrol!... Dema li rûdêna mirov dikeve reş dike... Îcar mirov di kolanan de bimeşe, dibe rûreş... Ritil û qopana Batmanê jî ne tiştekî wiha be?  Lê Kaka, rewşenbîrên bakur, hîna bi Tirkî diaxivin, hîna bi Tirkî dinivîsin, hîna bi Tirkî xewnan dibînin, hîna bi Tirkî hev bûs dikin, hîna bi Tirkî seyranê dikin, hîna bi Tirkî eskeriyê dikin, hîna bi Tirkî kovaran derdixin, hîna bi Tirkî siyasetê dikin, hîna bi Tirkî li çareseriya pirsgirêka Kurd digerin, hîna bi Tirkî destava xwe dikin. Aaaaa Kaka, paşnavê wan jî bi Tirkî ye...   

Hîna şipê ettehiyatî dixwînin, rûniştî elhemdû dixwînin û dibêjin, em misilman in, Tirk jî misilman in, em bira ne... û di aliyê siyasî de, kotqulêriyê dikin.

Kotqulêrî kaka!... yanî ji kîsî gelê Kurd merdiyê dikin.

Ji kîsî xelkê merdî, pêşiyan gotiye: Namerdî ye... Rewşenbîrên weke Mehmedî Na-Mertiner  namerdiyê dikin. Navê wî li ser e Kaka!.. Ji bo gelê Kurd gavek ne avêtiye, nivîsek ne nivîsiye, rojek zext û zor, êş û azarî ne dîtiye, sîleyek Tirkanî nexwariye, dijuniyek Tirkanî nexwariye û dixwaze bi navê gelê Kurd serpereştiyê bike.

Ev jî dibe rewşenbîriya Kurd... Kaka, ev canbazî û efsûnbazî ye!...

Du xisletên taybet ku di bedcanê rewşenbiriya wiha de, dikarin bijîn e..

Ew kesayetiyên nikûs, her dem reçeteyên miriyan didizin. Ji ber ku tiştekî wan, firazeyeke wan ya bi zad û ber û berhem tune ye. Tenê lawlabaz in!...

Mehmedî Na-Merdiner, di qatedralan de qesîdeyan dixwîne... 

Em teva dizanin ku qesîde, li bejna qatedralan nayên.

Ji Mehmedî Na-Mertiner weye ku Kurd hîna di sedsala navîn de dijîn. Ketiye nava hewldanan û  destanên wê sadsal û heyaman dinivîse... Lê malbata mirovaniyê di sedsala bîstûyekê de ye û Gelê Kurd jî, li hemberî sembolên faşîzma dewleta Tirk têkoşîn û berxwedaneke mezin dide. Mehmedî Na-Mertiner  di guhên gê de dijî... Bi sedan Voltaîre Kurdan çêbûne. Hêdî hêdî diranên hişmendiyê didin xuya kirin û kirêtî, gemarî, bêsilûkî, bêexlaqiya mirovên weke te paqij dikin.  

Na Kaka, mirovên wiha ne sêwelek in, ne jî keçelonek!... Dizanin çi dikin. Mehmedî Na-Mertiner  xeleka navbera AKP, Artêş û Terîqatan e...  

Rêkxirawî Tuwaletî Alafranga û çarenûsî kelebab

27/09/07-Hewlêr-

Şikir ji xwedê re şikir!.. Şikir ku dîplomasiya Kurdan, li lobiyên otêlên weke Şeraton, Hawraman û Çarçira, li restaûrantên weke Batmaz çêdibin. Bi xwedê û pêxemberên 4 olên semawîîî, kes nema dikare bıbêja ku Kurd mirduwa…!

Kurd her hebûn, ewê her hebin.

Lê şifêrê taksiyê, ne di fıkrê min û hevalê min de bü. Li devê otela Şeraton hişt ku xwîsiya me di gewriya (qirika) me de bimîne.

Hîna em peya nebûn, şifêr pirsî: “Kaka hûn jî heyetî diplomasî ne?”

Berî ku ez biaxivim, hevalê mın got: “Na Kaka, em rojnamevan ın. Em dixwazin li lobiya Şeraton, li dîmen, tevger û tefasîla dîplomasiya Kurdan binêrin. Selim Baban û hevalên xwe ji Swêd hatine. Rêkxirawî Tuwaletê Alafranga damezrandine. Em dixwazin wan bibînin.”

Şifêrê taksiyê serê xwe hejand ü kire niçe-niç…

Rastî min tu wate neda niçe-niça şifêr. Jı sedema ku rojnamevan hinekî, qereçî ne, hinekî rüşiştî ne… Pêşiyê Kurdan dibêjin: Sê tişt hene dilbiêş. Mirîşk, qereçî û mêş, çiqasî tu berdidî wan û dibêje, biçe, ew xwe didine pêş… Îcar rojnamevanî di jiyana civaka Kurdan de pîşeyekî nû ye. Naxwe wê rojnamevanan jî di nava tiştên dilbiêş de cih bigirin û bêne hejmartin.

Diyar bû ku  mûwek di vî mastî de heye. Min pırsi: “Kaka, te çima kire niçe-niç?”

Şifêr: “Kaka,  hûn dixwazin rewş û tefasîla dîplomasiya Kurdan fêr bibin? Biron, biron em biçin çayxaneyî qoziya li hemberî Kalê?”

Ji ber ku karê me hebü mın got: “Wez-î me ne musaîd e, cenabê te bi kurtî be jî bibêje baş dibe, li vegerê emê li çayxaneyî rewşenbîrekan hev bıbînın”.

Mijara giring bû, “çaranûsî Kurdistan” li meydanê bû. Em jî rojnamevan bûn, pêwist bû em fam bikin.Selîm Baban jî berê di KNKê de bû û gotinên ji xwe mezintir bi kar dianîn, niha jî li başûr e, car din hêkên mezin dike. Ligel Kurdan dibêjin, kesên ku hêkên mezin bike, qun lê diçire…

Şifêrê taksiyê, li me zîvirî ü dest bi axaftinê kir: “Kaka, ev çend roj in, Hewlêr diheje, gundî di nava tevgerê de ne, dixwazin meşekê lidarbixin, paşê jî mitîngekê lidarbixin. Ew mûrdarî hûn dibêjin, hatiye… Ew kemûkurtî Selîm Kelebabî… Rêkxirawi Tuwaletî Alafranga ava-kirduwe. Projeya wî ya yekem, kuştina kelebabî Başûr e.  Dosyayek  kiriye bin çengê xwe û dixwaze bi Kak Mesûd  re, bi Kak Nêçîrvan re hevdîtinan bike, dosyayê pêşkêşi cenabê wan bike.”

Min xwe ne girt: “Normal e Kaka, çi ziyan heye. Ew jî siyasetmedarek e, rewşenbîrek e, dixwaze… “

Şifêr gotina min qut kir, hinekî bi hêrs: “Kaka, cenabet we dizanin Kelebab çiye?”

Min got: Na!.. Şifêr berdewam kir: “Kelebab, yanî dîk… Dîkên serê sibehî bang dikin… Baş e!.. Hun têgihiştin? Baş e… Ev mirovê lut-xwer, kemkûrtî Selîm,  nam-i deger Kelebab, bi vê projeya yekemîn, dixwaze çuwalek pere hilde û biçe. Her dem li Şeraton radize, pereyên wê jî desthilatdarî dide. Çima baba, xêr e!.. Pereyê zixanan e, pereyî dayik û babê şehîdan e..”

Herçiqasî em neçar mabûn jî, meraqa me zêde bûbû, me got: Bifermoo berdewam bıke…

Şifêr cihê qûna xwe xweş kir, got ü beland: “Kaka, Kemûkurtî Selîm Kelebab Rojhilatî ye. Di demê  de li Rojhilatî Kurdistan, serokê pêşmergeyan bû. Di dema serbaztiyê de zewicî. Roja dûyemîn ya zewaca xwe, avratî  Cenabî Kelebab,  nazdarî kirduwa ü got: Qurban Selîm,  heya sibehî xew ne kete çavên min, ranezam. Kelebabî gund qîr kirin û bang dan. Dîk, mina mêran, mafî jinan bin pê diken. Ez şepirze ü pejmûrde bûm… Heyran, tu serbazî pêşmergeyî çareyekê bike.

Selîm Kelebab, rahişte keleşinkofa xwe û derkete nava gund, Kelebabî gund teva qetil kirduwa. Dilê gundiyan şewitî… Jinan ji aliyekî ve, mêran ji aliyê din ve kirin qîr û qiyamet. Selîm Kelebab guh neda kesî… Bi ser de… Belêêê bi serde, gundiyên ku dengê xwe derxistin kutrawa… Li wan da… Bi kulm û şeqaman, bi pihîn û ingijkan, li wan da… Bi lêdanê gundî ji halekî kirin halekî din… 

Îcar ev Kemûkurtî Qeşmer hatiye, projeyek dibin nave “Parastina Jinan ji Kelebaban” amade kirduwa. Gel narehet e Kaka. Gundî hawar dikin Kaka. Kemûkurtî Kelebab, roja yekem hat û got: “Nasnameyî medeniyet tuwaletên alfrenga ne… Me dizanî, ew bi xwe nexweşê tuwaletên alafrenga ye. Car din me got, xem nake, hinek lûtan dixwaze. Lût pirr in, têra wî jî, têra yên weke wî jî hene. Lê, zêdekariyan dike Segbab, dibêje mafî jinan bi qetilkirina Kelebaban ve girêdayî ye“.

Rastî, devê me ma ji hev…

Ecêêbe gidîîîîîîî, hewqasî jî nabe haaaaaa!...

Flaş,flaş, flaşşşşşşşşşşşş!

Li başûrê Kurdistanê Partîya Hizb-Ûl Monîca hat damezirandin

 21/09/07-HEWLÊR:

Piştî ku George Bush, lotikek li dayika Saddam Husen û Eliyê Kimyewî da, bêhna Kurdên Başûr hate ber wan. Desthilatdariya xwe, parlamena xwe ava kirin.

Lê ji sedema ku "Hizb-ul Bombekanî Islamî radîkal" li dijî George Bush dest bi ser kir û enflasyona bombe-teqînan dest pê kir, Iraq bû "Diyar-i cehennem"…

Her çiqasî Hizb-ul Bombekanî Islama radîkal, bi destek û arîkariya dewletên weke Tirkiye, Sûrî û Îranê li dijî Bush şer dabe destpêkirin jî, li Herêma Federe a Kurdistanê pêşketinên têr hêvî û mizgînî dest pê kirin.

Lêêê, bi avakirin û damezrandina Herêma Federe a Kurdistanê re, li Bakurê Kurdistanê "enflasyona rewşenbîran" jî dest pê kir. Kesê ku hefsarê xwe qetand, gerefatek kire stuwê xwe, du pitikûnîv xwendibûn, beziyane herêma Başûr …

Di demeke kin de Başûrê Kurdistanê bû holk û arena lotikxaneya rewşenbîrên Bakurî. Balkêş bû,  teva jî, axaftin û gotinên xwe, di çarçoveya siyaseta li dijî PKKê amade kiribûn. Vê siyasetê di destpêkê de heq û pere anîn. Lê dem û heyam zû hatin guhertin; rayedarên başûrî, nerin ku ev kesên li devê deriyê wan dikûzin, tenê li "lûtan" digerin.

Rewşenbîrê herî dawî ku gef û gezan diavêje kes û derdoran Yaso Qaso ye…

Kurdperweriyê ji kesî re nahêle, lê yek nivîs bi Kurdî ne nivîsiye. Di jiyana xwe ya Kurdewariyê de jî, her dem li ser milên xêro û dêro rûnistiye û bilind bûye. Yaso Qaso, heri dawî di nivîseke xwe de, bi gef û gezan êrîş dike. Ji bo mirovekî dibêje: "Ez, ji bavûkalên xwe de dewlemend im, xwedî qerwaş û xulamok im, tu ki yi?"

Ya rasti di dile min de neçû… Min got, ez rastiya Yaso Qaso hildêrim, naxwe ewê gelekî bi nav firaxan de bice û her deverî bilewitîne, heram bike. Dinya jî bê,  firaxan  bi "axa sor" jî bişo, helal nabin.

Yaso Qaso, ji sedema ku di guhe ga de dijî, nizane cîhan biçûk bûye û her kes wî nas dike û dizane "kî ye, ne kî ye". Yaso Qaso kurê Ferman e. Ferman mirovekî feqîr e, nekêr e û nikare kurê xwe bide xwendin. Hawara xwe digihine birayê xwe Kemal. Apê Yaso Qaso, li ser hawara birayê xwe biraziyê xwe Yaso Qaso dike  kur-hilî û mezin dike. Ev cûrekî sêwîtiyê ye. Sêwîtiya navmalî, yanî xulamokê bi nan û avê..

Îcar mirovên sêwî, çiqasî dikarin bibin xwedî qerwaş û xulamok gelo? Yaso Qaso, hîna  "sêwîtî" ji ser xwe ne avêtiye. Niha jî sêwî ye..

Erêêê, bi xwedê û pêxember, Yaso Qaso, aaaa niha jî sêwiyê devê deriyê rayedarên başûrî ye.

Gelooo, Yaso Qaso çi ji gelê başûrî re kiriye, bi kîjan heq û huquqî, bi kîjan ked û xwêhdanê, bi kîjan berxwedan û tekoşînê li ser xwîna şehîdên basûr rêdinê? Heya doh bû, ji bo rayedarên ku şev û roj li serê çiyan şer dikirin, gotinên bêmirês rêz dikirin û sênî û beroşên PKK dialistin. Niha jî, gotinên bêmirês ji PKK rê rêz dike, sênî û beroşên partiyên başûrî dialêse. El fiqr –ul qebih!..

Mirov zinê dike ne bi dayik û xwişka xwe re bavooo.

Ohooo, Yaso Qaso bi pesindariyeke bê şermî, dibêje: "Niha jî di bin min de erebeya MONICA heye û bihayê wê 120 hezar ewro ye."

Dinya tev dizane ku Yaso Qaso, ne ew ciwamêr e ku bi ked û xwêhdana xwe 120 hezar ewro qezenc bike. Dinya tev dizane ku, bihayê erebeyan bête 1200 ewroyî jî, ji qûna kurhiliyê apê xwe Yaso Qaso, nayê da ku dikaribe bikire.

Dema ku me ev çîrok ji şifêrê taksiyê re got, şifêr keniya û got: Kaka mizgînî be, wî jî Hizb-ul MONÎCA ava kirduwa, lê suwar dibe… Xem niye Kaka, bixêr be ya xew, bixêr be xew!...