Birastî êdî bes e!                                   Nûrî Çelîk

 avestakurd.net

Êdî bes e! Çi gotinek xweş û bi wate ne wisa? Gotinek bi wate û têr naverok, lê mixabin ewqasî jî vala, pûç û xapînok!

Nizanim tê bîra we yan na, bi taybet di dezgehên ol û dînî de dijminên me tim serpêhatîya Kurd û Mihemmed Pêxember digotin. Digotin û hîna jî vê antîpropagandayê dimeşînin. Li gora gotinên misilmanên xêrnexwazên Kurd û Kurdistanê, xwedêgiravî dibêjin: Di dema Pêxemberbûna Mihemmed de, her dewlet û eşîr nûnerekî xwe dişîne cem Mihemmed da ku Pêxembertîya wî pîroz bikin. Radibin Kurd jî nûner û qasidê xwe dişînin. Qasidê Kurd ewqasî bi heybet e, ewqasî bi xof e ku çavê Mihemmed Pêxember jê ditirse, radibe nifirekê dike û dibêje:”Ya rebbî tu desthilatdarîyê nexi destê vî qewmî. Heger ev qewm bibe xwedî desthilatdar wê dinyayê têxe destê xwe!”  Yanî, li gora bîr û bawerîyên dagîrkerên Kurdistanê, ji ber ku Mihemmed Pêxember nifir li Kurdan kiriye, mafê wan ê dewletbûnê tuneye û ji ber vê nifirê jî nikarin bibin yek û wê tim û tim tifaqa wan çênebe.

Îcar, carna gava meriv xwe bi xwe difikire û li dîroka doh û îro temaşe dike, meriv dikeve şikê û dipirse: Gelo qey birastî qedera me bi nifira Mihemmed Pêxember ve girêdayî ye? Çima em Kurd nikarin bi tifaq bin, bi yek bin û dijminatîya hevdu dikin? Qey birastî dewletbûn ne mafê me ye? Yan çima em berjewendîyên kesayetî, malbatî û partîtî di ser berjewendîyên netewî re digrin?

Di vê dema zîz û nazik de, ku dewleta Tirk a terorîst başûrê welatê me bi mahneya PKK bombebaran dike, di vê dema ku Kurd herî zêde muhtacî tifaq û hevkarîyê ne, li bakurê Kurdistanê tofan û firtona “êdî bes e!” rabûye. Ji bo çi êdî bes e? Ji bo azadîya A. Ocalan! Çima êdî bes e? Ji bo tendirustîya A. Ocalan! Helbet ji azadîya A.Ocalan re jî êdî bes e! Lê gava li dijî kujtina Kurdan, şewitandina gundan, înkara hebûna milletê Kurd, înkara nasname û zimanê Kurdî em nebêjin êdî bes e!, tu wateya vê gotinê namîne û mesele dibe tiştekî din. Mesele ji sînorê netewî derdikeve û hertişt bi azadîya kesekî ve tê girêdan, Kurd ji armanca xwe tên bidûrxistin.

Dibêjin di wextekî de du brayên hev hebûn. Herdu bra ji hev dixeyidin û yek ji gund bar dike û diçe li gundekî din xanîyekî ava dike û disitire. Îcar brayê ku li gundê xwe maye û axayê gund şerê hev dikin. Axa zora ê gundî dibe, li talanê wî dixe û wî ji gund diqewirîne. Tu çara ê gundî namîne, radibe xwe davêje tor û bextê brayê xwe ê din û soz dide ku êdî xerabî û dijminatîya kesî neke. Dem derbas dibe lê carekê xerabî ketiye xwîna wî, nasekine. Şevekê tivinga xwe digre û berê xwe dide gundê berê, çend fîşekan berdide qesra axayê gund û vedigere mala brayê xwe. Ne carek, ne ducar, ne sêcar, heta ku axa li wan tê xezebê. Axayê gund zilamên xwe dide dora xwe û berê xwe didin gundê ku mêrik xwe lê veşartîye. Qiyametekê wilo bi serê herdu bra tînin ku herdu bra jî li çêbûna xwe poşman dibin, derbek giran dixwin. Piştre brayê mezin radibe brayê xwe ji mala xwe diqewirîne û dibêje: “Te mala xwe şewitand û te mala min jî li ser kir. Tu wilo mêrekî çêyî here di mala xwe de şerê dijminê xwe bike hey nizanim çi! Çi heqê te li min û zarokên min heye tu di mala min de şerê dijminê xwe dikî!”

Serpêhatî mirêk û eynika pêşerojê ne.

Gava ku PKK bi emrê Ocalan li başûr bi cî bû, kesî negot êdî bes e! Gava ku PKK şerê PDK û YNK dikir û mala hev dişewitandin, kêfa xwe dianîn û kesî nedigot êdî bes e! Gava ku dewleta Tirk pênc hezar gundên bakur şewitandin, 35 hezar Kurd hatin şehîdkirin, bi milyonan Kurd derbeder bûn,kesî nedigot êdî bes e! Lê ji bo azadî û tendirustîya A. Ocalan êdî bes e!? Helbet A.Ocalan serokê PKK ye, xwedîlêderketin mafê wan e. Lê gava tu bi navê Kurdan doza wî milletî beravêtî bikî û doza netewî di kesayetîya Ocalan de bifetisînî, wî çaxî tê wê wateyê ku Kurdên bakur “Bûkê didin bi tûtûkê!”

Niha birastî, ne karê aqilaye ku partîyek bakurî biçe di mala brayê xwe ê başûrî de şerê dijminê xwe bike û êrîşa dijminê xwe bîne ser brayê xwe jî, Brayê ku bi xwe xwedî dijmin e û çavê herkesî li ser e, nikare barê herçar parçên Kurdistanê hilgire. Ji xwe çar alîyên wî dijmin û neyar in. Di vê dema ku hinekî sitirîye û dixwaze bi vê sitarê ji Kurdan re bibe sitargeha pêşerojê, mafê tu Kurdekî xwedê tuneye ku destdirêjîya vê sitargehê bike û hebûnên ku bi tekoşîn, ked û xwêdana sedê salan bidestketine, têk bibe yan bibe sebebê têkbirina wan.

Bifikirin ku rewş hat guhertin û PDK ji ber Seddam revîya hat bakur û ji bakur şerê Seddam û dewleta Iraqê kir. Gelo wî çaxî wê bakurî çi bifikirin? Gava balafirên Seddam hatin û gundên bakur bombebaran kirin, Kurd kujtin, emê ji PDK yan ji YNK re nebêjin “Kaka hûn li vir çi dikin, we mala xwe şewitand qey hûn dixwazin mala brayê xwe jî bişewitînin?” Yan emê ji wan re li çepikan xin û herçar dijminan li xwe bikin yek? Bifikirin ku PDK yan YNK çiyayê Bagokê kirin baregeha xwe û ji wir êrîşî Iraq, Îran yan Sûriyê kirin. Kurdên bakur emê çi bikin? Helbet emê şerê wan nekin, Lê wê mafê me çêbibe ku ji wan re bêjin (weke ku niha ew ji PKK re dibêjin): “Kaka di axa me de şerê dijminên xwe nekin, mala xwe jî û a me jî wêran nekin!” Yan na?

Dibêjin yekî gundî ji xwe re êzîng (dar û ber) dibirin bajêr, difrotin û pê debara mala xwe dikir. Rojekê dîsa êzingan dibe bajêr. Yekî bajarî pereyekî baş dide wî û dixwaze êzingên wî bikire. Lê ê gundî destê wî ji êzingên wî nabe û tim û tim dibêje: “Ma êzingên min!”

Îcar, gava em Kurdên bakur şûjina di çavê xwe de nebînin, derzîya di çavê Kurdên başûr de bibînin û tim û tim bêjin “êzîngên min”, emê nikaribin bi fikr û ramanek Kurdewarî nêzîkî meselê bibin, emê bibin sedema kûrkirina pirsgirêkan û kêfa dijminan li xwe bînin.

Rast e, ez jî dibêjim êdî bes e!

Ji kîn, nefret û zikreşîyê re êdî bes e!

Ji xapandina millet û pûçkirina doza netewî re êdî bes e!

Ji bêarmancîyê re êdî bes e!

Ji axavtina zimanekî dijminane re êdî bes e!

Ji mirîdî û koletîya serokan re êdî bes e!

Ji binaxkirina doza Kurd û Kurdistanê re êdî bes e!

Ji provokasyon û dek û dolaban re êdî bes e!

Ji dijminatîya başûr re êdî bes e!

Ji dostanî û paraztina Kemalîzmê re êdî bes e!

Êdî bes e û her êdî bes e!

24/12/2007

Şerê navxweyî têkçûna Kurda ye

 25/11/2007-www-kurdwebb.com

Gotinek heye dibêjin:”Kesên ji dîroka xwe dersê wernegirin, nikarin pêşeroja xwe jî damezirînin”. Nirxandin û dersjêderxistina dîroka paşerojê, stûna damezrandina pêşerojê ye. Milletên ku ji dîroka xwe, yan ji paşeroja xwe ders wernegirtibin, di pêşeroja xwe de jî her dikevin heman xeletîyê û diteqinin. Lê milletên ku aqlêselîm dîroka xwe hûr dikolin, kêmasî û xeletîyên xwe dibînin û hewl didin ku di pêşeroja xwe de jî heman xeletî û kêmasîyan nekin da ku di pêşeroja xwe de biserkevin.

Kurd di vî warî de seqet in. Yek ji wan milletên ku giringî û pêwistîyê nadin dîroka xwe û dersan jê dernaxin, Kurd in. Mixabin, ev rastîya me ye. Rastîyek tirş û tehl. Gava meriv li dîroka xwe dinere, dibîne ku di “serneketina” me de sedema herî mezin, sedema herî jandar bêtifaqî û dijminatîya me xwe bi xwe ye. Yanî şerê brakujî ye. Helbet şert û şirûtên dinyayê, berjewendî û hîlebazîyên dewletên serdest jî bandora xwe li me dikin. Lê dewletên serdest çiqasî xurt bin bila bibin, gava em ji hevre bi tifaq bin, gava em bi ruhek netewî, bi mejîyekî Kurdistanî tevbigerin, wê dewletên serdest jî zêde nikaribin bi me bilîzin û me bikarbînin. Lê mixabin bêtifaqî, berjewendîyên şexsî, ezezî û gellek sedemên din heta îro nehiştine em Kurd bibin destek û bi yek dengî, bi yek ruhî û bi yek armancê biqîrin.

Ma ne ji ber vê sedemê bû ku Ehmedê Xanê gotiye:

““Ger hebûya me îtîfaqek
Pêkve bikira me întîqadek
Wê Rom û Ereb û Ecem temamî
Hemiyan jı me re bikira xulamî “

Di van gotinên Ehmedê Xanê de hertişt zelal û vekirî hatiye tefsilandin. TIFAQ! Xwedayê şev û rojê jî dîsa gotiye:”Tifaq ez li ser rezzaq!” Yanî, “bi tifaq bin ez bi we re”

Îro em Kurd di pêvajoyek zîz re derbas dibin. Ji alîyekî parçeyek ji axa welatê me ber bi azadbûnê ve diçe, ji alîyekî Kurdên seranserê cîhanê nêzîkî hev dibin, û ji alîyekî jî tifaq û hevgirtina navbera Kurdan xurttir dibe. Ev pêşketinên erênî di çavên dagîrkerên Kurdistanê de bûye kelem û wek şûjinekê di çavê wan de radibe. Bi her dek û dolabê dixwazin destdirêjîya tifaqa navbera Kurdan bikin û wan wek dem û dewranên berê bera hev din, bikin dijminên hev û şerê birakujîyê bidin destpêkirin. Bi taybet dewleta Tirk û Îranê şev û rojên xwe jibo têkbirina başûrê Kurdistanê kirine yek û tunekirina perçê azad ji wan re bûye armanca sereke. Di vir de bar û berpirsiyarîyek mezin dikeve ser milê Kurdan û divê di her halûkarê de neyên lîztika dijminên xwe û mecalê nedin wan.

Manîfestoya Serok Barzanî

Di Kurdistanê de parçeyê ku herî zêde ji destê şerê brakujîyê kişandiye başûr e. Çi xwe bi xwe bin û çi bi hêzên bakur re bin, êşek mezin ji destê şerê brakujîyê kişandine. Ji ber vê jî êş û elem, zehmetî û pirsgirêkên vî şerê qirêj baş zanin û têgihiştine ku êdî divê Kurd hevdu nekujin û dijminatîya hev nekin. Bi taybet Serok Barzanî yek ji wan kesan e ku bi tundî li dij şerê brakujîyê derdikeve. 

Serok Barzanî di gellek daxuyanîyên xwe de bal kişandibû ser şerê birakujîyê û di derbarê PKK de gotibû ku “Şerê brakujî li paş ma, êdî wê Kurd hevdu nekujin” û gellek helwestên erênî nîşan dabû ku ev jî di nava Kurdan de bibû ciyê şanazî û payebilindîyê.

Serok Barzanî, bi biryar û helwestên Kurdewarî di herçar parçeyên Kurdistanê de bû hêvîyek mezin û bandora xwe li temamê Kurdan kir. Wilo bû ku li bakurê Kurdistanê jî wek serokê Kurdan derket pêş û her ku çû bandora wî zêdetir, qedr û qîmetê wî bilindtir bû. Ev jî bû sedemek herî mezin ku dewleta terorîsta Tirk wî ji xwe re bike hedef da ku bandora wî di nava Kurdên bakur de bişkîne û berê Kurdên bakur dîsa bide Abdullah Ocalan. Bandor û giranîya wî ewqasî çêbû ku heta bi Leyla Zana jî Barzanî wek serokekî Kurdan qebûl kir. Aramî, pêşketin û giringîya başûr, helwest û daxuyanîyên Kurdewarî yên Barzanî bike neke tesîra xwe da Kurdên bakur, sempatî û dilxwazîya ji malbata Barzanî û PDK re li bakur zêdetir bû. Ji ber van sedeman jî, dewleta Tirk bi mahna PKK başûr û malbata Barzanî ji xwe re kir armanca yekemîn û azadîya parçê başûr di dilê wan de bû tirs û xofek mezin.

Manîfestoya ku Serok Barzanî da dinyayê, ji Kurdan re bû hêvîyek mezin. Kurdên ku ji destê şerê brakujîyê pir kişandibûn, şa bûn û bawer kirin ku wê ji îro û pêde Kurd hevdu nekujin. Lê dewletên dagîrkerên Kurdistanê rehet nasekinin û jibo Kurdan bera hev din her lîztik, dek û dolabê dizîvirînin.

Di vir de dîsa rolek mezin dikeve ser milê Serokê Kurdistanê. Divê Serok Barzanî li ser gotina xwe bimîne, hewl bide ku di navbera hêzên Kurd de pirsgirêk û nakokî dernekevin da ku daxwaza Tirk û Farisan pêk neyê. Dewleta Tirk û Îran ji zûde dixwestin ku hêzên Kurd bera hev din û aramîya başûr têk bibin. Ev jî xeterîyek mezin e, nîşana têkçûna me ye.

  Helwesta PKK, xetera şerê brakujîyê û pirsgirêkên dawî

Azadîya başûrê Kurdistanê ji roja pêşîn û heta niha jî di çavê hinek ji rayedarên PKK de wek kelem û strî bû. Hê berî ku Ocalan bê girtin jî ewî başûr wek “Israîla duyem” û “Xincera ser dilê Ereban” dinirxand. Rayedarên başûr wek “Kevneperest û xayîn” didîtin. Piştî girtina Ocalan jî rewş nehat guhertin. Herçiqasî di nava PKK de duserîtî (grûba Kurdistanê û grûba Enqerê) hebe jî, lê biryar dîsa ji Îmralî derdikevin û helwest li gora biryarên Îmralîyê tên danîn. Bi taybet nameya ku Ocalan di destpêka girtina xwe de ji serokên gerîlla re şandibû û gotibû:”Li başûr bimînin û giranîya xwe bidin başûr – 27-03-2003” nîşana pirsgirêkên îro bû.  

Lê ji alîyê din mana wan a li başûr hinek gavên erênî jî bi xwe re anîn. Helwestên rayedarên başûrî bandorek mezin li ser hinek rayedarên wek Mûrat Karayilan û yên wek wî kirin. Wek di helwesta Karayilan û grûba xwe de jî dixuye, ew zêdetir Kurdistanî difikirin û ji grûba Dûran Kalkan Kurdistanîtir tên dîtin. Daxuyanîyên Dûran Kalkan û Cemîl Bayik – grûba Enqerê- nîşan didin ku ew dixwazin Tirk têkevin başûr û destketinên başûrê Kurdistanê jî li ber lingan biçin. Bi taybet Gotinên Dûran Kalkanê ku digot “Em amade ne, bila Tirk bên, emê başûr li wan bikin Vîetnam” ne elametên xêrê bûn. Dûran Kalkanê ku rojekê jî nexwestîye li metropolên Tirkiyê çalakîyên eskerî çêbibin (Ocalan jî digot ez qet qebûl nakim hûn li metropolan çalakîyan bikin – binerin hevdîtina parêzeran 27.03.2003), dixwaze başûrê Kurdistanê li Tirkan bike Vîetnam. Ev jî pir balkêş e.

Wek me li jor jî bi kurtasî behs kir, bi taybet dewleta Tirk dixwaze PKK û hêzên başûrî bera hev de û şerê birakujîyê bide destpêkirin. Ev provokasyon bi kujtina 12 eskeran destpêkir û hîna jî berdewam e. Rayedarên artêşa Tirk eşkere dibêjin ku “armanca wan ne PKK lê Barzanî û başûrê Kurdistanê ye”. Herweha Mûrat Karayilan jî gellek caran ev rastî anîye zimên. Di vir de jî pir vekirî dixuye ku hebûna PKK tenê mahne ye, armanc tunekirina destketinên başûrê Kurdistanê, referandûma Kerkûkê û Mîsakî Mîllî ye. Ji xwe gellek ji rayedarên Tirk doza stendina Kerkûk û Mûsilê li hikûmeta xwe dikin û rê ji dagîrkirina Kurdistanê re vedikin. Tirk di vir de pir xeter dilîzin. Ji alîyekî dixwazin tifaq û nêzîkbûna ku di navbera Kurdan de çêbûye têk bibin, wan dîsa bikin dijminên hev, û ji alîyê din jî dixwazin ji van nakokîyan îstîfade bikin û di parçê azad de bicîh bibin, dest bavêjin Turkmenan û doza şirîkatîya Kerkûkê bikin.

Di vê babetê de bar û erkên mezin dikevin ser milê rayedarên hikûmeta herêma Kurdistanê. Helbet niha ew jî li gora xwe bi van lîztik û projeyên dewleta Tirk dizanin. Lê mesele ew e ku neyên lîztika wan û fersendê nedin şerê brakujî, şerê PKK û hêzên başûrî. Rast e, cîh li wan teng e, çar hêlên wan dewletên dijmin in û hêvîya wan tenê Emerîka û hêzên hevpeyman in. Dibe ku nikaribin xwe li ber zext û gefên Emerîkîyan bigrin. Dibe ku naxwazin wek 1975an bê serê wan û Emerîka pişta xwe bide wan. Lê ev nayê wê maneyê ku zimanekî dîplomatîk bikarneynin û dîplomasîyê nexin dewrê.

Çawa ku erk û barê netewî dikeve ser milê hikûmeta Kurdistanê, herweha erka PKK ye jî ku li berjewendîyên başûrê Kurdistanê bifikire û neyê lîztika dewleta Tirk. Îro parçeyek ji axa welatê me azad dibe, ji bin nîrên dagîrkeran derdikeve. Ev fersendek pir mezin e û erka her Kurdê welatperwere ku axa azad biparêze, xwedî lê derkeve û fersenda têkbirina wê nede dijminê xwe. Çawa ku Partîya Demokrata Kurdistana Îranê-PDK-Î jibo selameta başûrê Kurdistanê şerê çekdarî sekinand, divê PKK jî alternatîfekê bibîne ku fersendê nexe destê dewketa Tirk û nebe sedema têkçûna Kurdistana azad. Ji alîyê din divê sedî sed rayedarên başûr jî rê nedin şerê li dijî PKK. Di şûna ku şerê PKK bê kirin, divê rê û çareyên ku çawa PKK bibe Kurdistanî bên dîtin. Divê fersendê nexin destê dewleta Tirk û grûba ku di nava PKK de dixwazin Kurdistanê têk bibin.   

Di vir de em karin bi kurtasî bêjin ku, şerê brakujî têkçûna Kurdan û xurtkirina dijmin e. Kî dibe sebeb bila bibe, kî rê ji şerê brakujîyê re veke bila veke, ev şer wê ne li xêra me be. Divê êdî Kurd li mezinên xwe, li Ehmedê Xanê guhdarî bikin, kumê xwe deynin ber xwe û bifikirin:

““Ger hebûya me îtîfaqek
Pêkve bikira me întîqadek
Wê Rom û Ereb û Ecem temamî
Hemiyan jı me re bikira xulamî “