Tolhildan!
 

Vet.Dr.M.Nûrî Dêrsimî

Ey xortê mert ê gelê ku zilma sedsalan li ser hatiye meşandin, li min guhdarî bike!

Dema ku şefeqa mirovahiyê ronî bû, çirûskên wê yên pêşîn, ji deryaya Hînt heta Kafkasan, ji Asyaya Biçûk heta Asyaya Navîn, li eniya nifşê te yê mezin ê bi rûmet da.

Dîroka te, dîroka serpêhatiyên lehengiyeke bê dawî ye. Ji ber ku tu zarokê gelê ku ji çil sedsalan heta niha ji bo hebûneke bi namus û azad, şer dike yî û ew gel îro jî ji şer ne westiya ye.

Em hemû deyndar in ku bi çavên hişyar, fêlbaziyên dîrokê, sedem û rastiya jiyana Kurdan a duh bi bahoz û boran, felaket û êşên ku îro Kurd dikişinin bibînin.

Ji bo parastina hebûn û kesayetiya xwe tu gelan qasî me demdirêj û bênavber şer nekiriye. Di dîroka me ya dirêj de, tu hêzê îtîrafa têkçûnê bi me nedaye kirin. Rûyê Kurdan, her dem wek welatê wan ê berz, bilind maye û tu caran li ber tu fetîhan serê xwe ne tewandiye.

Rastiya hebûna Kurd, îro jî rastiyeke ku guman jê neyê kirin e. Ji ber ku Kurdan şerê hebûn û nebûnê ne terikandiye, têkçûn nepejirandiye, biryar daye ku di nava gelên cîhanê de cihê xwe bigire. Gelê Kurd ji jiyanê hez dike û ji bo jiyanê dizane bimire jî.

Ey kurê Kurd, ey keça Kurd, divê cîhan vê biryara te bizane!
Her zindiyê ku dixwaze bijî, divê ji bo jiyanê şer bike!
Gelê ku dixwaze cihekî wî li ser rûyê cîhanê hebe, divê şer bike!
Pîvana xwezayê ya ku naguhere ev e. Zagona bêeman a cîhana kîmyevî, nebatî û ajalî ev e; têkoşîn û şer!...
Ev pîvan ji bo nifşê mirovahiyê hê bêemantir e. Nifş ji bo nifşekî din, gel ji bo gelekî din û mirov ji bo mirovekî din, dirinde û lawir e.
Şaristaniya mirovahiyê hê nikare vê pîvan û zagonê biguhere, nikari zagona şer rake. Îro jî divê ji bo jiyanê şer bê kirin, rev û bazdan mirin e.
Kurd naxwaze bimire. Gelê Kurd ji bo jiyanê biryar daye û wê her bijî.

Di dîroka me ya dirêj de gelek nifş, gel û dewletan hewl daye ku Kurdan bikujin, xwestiye mafê wan ê jiyanê ji dest bistînin, lê bi ser neketine. Ji rojhilat, ji rojava, ji başûr û ji bakur nijdevanên, cîhangîr li qeraxên çiyayên Kurd şikestîne û li hemberî wêrekiya Kurd parçe parçe bûne. Hêzên Kahhar ên ku qedera dîroka cîhanê guherîne, dawî li hebûna gelek miletan aniye, gelek miletên ku hevdemên me bûn ji rûpelên dîrokê hatine birin, lê Kurdê ku ji têkoşînê dest bernedaye, li dijî dîrokê eniya xwe ya bi xwîn bilind kiriye û gotiye: "Ez nemirîme, ezê bijîm!".

Dîroka tu gelan bi qasî ya me bi xwîn nebûye. Welatê tu gelan bi qasî yê me rûberî êrîş û nijdevaniyan nehatiye. Tu gelî bi qasî me, bênavber şer nekiriye. Di bin her şert û mercên neyînî de jî, Kurdê ku destê wî çek digire teslîm nebûye. Li gel hejmara mezin a Hêzên Kahhar Kurdan her dem bi gotina; „Erê“ bersiv daye banga wan a şer.

Va ye hîkmeta hebûna me, raza berdewama jiyana me di nava vê gotinê de veşartiye.
Ey pêşeroj û hêviya nifşê min, Ciwanê Kurd! Ez vê berhemê kêmqîmet diyarî te dikim.

Guh bide vê feryada Kurdê ji welatê xwe dûr, dilê wî bi êşa neteweyî dişewite, giyana wî ya tînî û derbeder bi arê derketina roja azadî û serxwebûna Kurd hilketiye. Guh bide banga zarokekî Dersîmî yê ku mehşera tolhildanê di zendên te yên nayên tewandin de hêvî dike !

Ez qêrîna bi hezaran bûk û keçên me yên ku ji bo namûs û şerefa te neyê lewitandin, xwe di şikêr û çiyayên welat de avêtine himbêza mirinê, ji te re dinalînim....!

Ez feryada kûr a Kurdê hatiye kolekirin, dilop dilop ziman û neteweyê wî hatiye kuştin û rûmeta wî hatiye binpêkirin, ji te re dilorînim...

Dema mirin li ser çavên xwîşk û birayên te yên ku sûcê wan bi tenê Kurdbûn bû serdest dibû , dema ji çiyayên Kurdistanê yên zimrûd, ji zozanên beroj ber bi deşta hişk û ziwa dihatin rakişandin, ji birçîbûnê û bi singo û guleyên dijminê kahpe dimirin, di asoya hêviyên wan de tu wekî rojeke geş xuya dibû…

Fermana yaman û wasiyeta wan a ku bi yek gotinê ji te re hiştî ye:

TOLHILDAN!!

Tolhildan!...
Ji bo paqijkirina lekeya li ser namûsa Kurd;
Tolhildan!..
Ji bo kêmkirina qîrîn û hawara bi sedhezaran zarokên Kurdên hatine singokirin ;
Tolhildan!...
Ji bo aşkirin û kêmkirina hawara keç û bûkên Kurdistanê yên ku avêtine geravan û di nava agir de hatine şewitandin;
Tolhildan!...
Ji bo bicihanîna armanca qurbaniyên ku bi qehremanî di bin sêdarê de, mirin bi dirûşma; "Bijî Kurdistana azad û serbixwe!" pêşwazî kiriye û taca şehadetê hilgirtiye ;
Tolhildan!..
Ji bo selihandina welatê mader ê wêrankirî yê bi navê Kurdistanê;

Tolhildan!...
Ji bo paqijkirina welat ji laşê gemar ê çeqel û keftarên ku li diyarê Kurdan dilorin;
Tolhildan!..
Ji bo bidawîkirina hewte hewta kuçikên ku dikevin dû qehbika bi navê “Medeniyetê” û êrîşî me dikin;
Tolhildan!... Tolhildan!...Tolhildan!...

Bi tenê ev gotine, wasiyeta ku li ser cesedên şehîdên me, bi xwîn û hestirên çavan hatiye nivîsandin!...
Divê her ferdê bi namûs, her mirovê ku dilê wî bi Kurdbûnê lê dide, her ciwanê ku di demara canê wî de xwîna Kurd diherike vê wasiyetnameyê ji bîr neke. Heta ku wê bi cih neyni, rehet neke, bi rehetî ranezê û bixebite!

Em deyndar in, li ser riya nifşê Kurdên ku dîroka me ya doh bi xwîna xwe nivîsandiye bimeşin û li ser şopa ku wan bi xwîna xwe diyar kiriye, rêwî bin!
Emê bi xwîna xwe asoya sor a serxwebûna Kurd ronî bikin. Emê bi volkanên giyana xwe roja helesor û ronî ya rizgariya Kurd biafirînin!

Çavê dîroka cîhanê li ser me ye. Şehîdên me, çav li rê li benda me ne!
Bi hezaran qurbaniyên ku me pêşkêşî Xwedayê Azadiyê kirine, li bendê ne ku em gorekê jê re amade bikin. Li bendê ne ku em abîdeyekê ji bo bîranîna wan ava bikin!..

Ev abîde, Kurdistana azad û serbixwe ye!
Ev abîde, dewleta Kurd e, ku di nava civata neteweyan de cihê xwe yê bi rûmet û bi şeref bigire.
Em giyana şehîdên xwe bextewar bikin!

Bijî Gelê Kurd ê ku xwedî qehreman û leheng, bijî Kurdistana azad û serbixwe!