Piştî destpêkirina şerê qîrêj yê li Kurdistana Bakur, gund hatin valakirin . Gelek malbatên Kurdan ji bêçaretî koçberî bajarên mezin û metropolên Tirkan bûn. Di metropolan û bajarên mezin de ji ber tunebûna kar, jinên hinek malbatan ji bo debara malê laşê xwe difiroşin. Ji bo ku raza/sirra wan aşkera nebe jî, xort û mêrên malbatan dema digehin hev, ji bo raza xwe bincil bikin dibên:
-Filankes û bêvankes qahpîtîyê dikin.
Rojekê du kes li çayxaneyekê rûniştî ne, yek ji wan qala cîranên xwe dike û dibê:
-Jina Ehmo, keça Hiso, bûka Temo û hwd. tev qahpik in û qahpitîyê dikin.
Yê guhdar dibê:
-Raweste, raweste, te got qahpik tiştek hat bîra mîn. Tu bi xwedê kî
“ DÊYA TE ÇAWAYE?”
Îcar xwedê neyne serê kesî. Xwedê kesî birçî nehêle. Birçîbûn û feqîrtî mirov dike qahpik jî, qûnek jî.
Bi Fotoşopê estetîk kirin lê dîsa jî nebû
Xameney jî pê girt
Ji serî de pê girtin, îcar wê dawî çawa be kes nizane